Biz aslında insanları sevmeyiz. Sevdiğimiz, bir insan hakkında oluşturduğumuz fikirdir.
Kısacası kendi uydurduğumuz bir kavramı – ve sonuç olarak kendimizi sevmekteyiz.
Kendimle ilgili net bir fikrim yok; hatta, fikir sahibi olmama fikrinden bile yoksunum.
Kendime dair bilincimin bir göçebesiyim. Uykudan ilk uyandığım gün, içimdeki servetin bir
parçası olan sürüler dağılıp gitti
Hayata etkin olarak katılmak – doğru akıl budur işte. Kim olmak istiyorsam o olacağım.
Ama olacağım kişiyi istemem gerek bunun için. Başarı, başarmaktır, başaracak durumda
olmak değil. Biraz genişçe olmak koşuluyla her arsaya saray inşa edilebilir, ama inşa
etmedikten sonra saray mı kalır?