Yorulduğum, kırıldığım ve karşımda halden anlayan bir insan aradığım zamanlarda anlatamıyorum kendimi.
Ve en çok da bu dokunuyor bana. İşte bu yüzden seçtiğim bu yalnızlık, sonuna kadar hak edilmistir.
Hediyesidir hayatına dokundugum, renk kattığım ve eksikliklerini tamamladığım insanların.
Eksik olmasınlar. Hepsinin hatırı derin bir yaradır bende.
Şimdilerde daha bir ıssız ve yalnızım ama asla daha mutsuz değilim. Evet; eksilerek çoğaldım, kırılarak büyüdüm…
Şu hayatta beni çok şaşırtan ayrılıklar, başlangıçlar ve ilişkiler gördüm. İnsanlar gördüm bin yüzlü. Her yüzü ayrı kördüğüm. Sabah kime ne kötülük yapsam diye uyanan, akşam üzdüğü insanları düşündükçe mutlu olan ve insan olduğunu unutan insanlar. Kimine acıdım, kimine kızdım. Ama çoğunlukla gözümde birer zavallıdan öteye geçemediler.