Okula zorla bırakılan çocukların bir süre sonra ağlamaya bitirip oyun oynamaya dalmaları, okula alıştıkları anlamına gelmez... Bu çocuğun ebeveynini beklerken kendince bulduğu bir oyalanma davranışıdır...
Çocuğun sosyal yaşama geç başlaması sürekli evde bulunması duygusal gelişime engeldir...
Duygusal gelişimi zayıf olan çocukların sosyal gelişimi de zayıf olur...
Sosyalleşme dönemi geldiğinde çocuğun anne babaya ihtiyacı olduğu kadar, arkadaş ortamına da ihtiyacı vardır ki, sosyal gelişim tamamlansın...
Çocuklar ise yoruldukça sanki ayaklarına bir bağ bağlanıyormuş gibi hissederler...
Ve bu bağdan kurtulma çabasıyla kendilerini zorlar, bu engeli ortadan kaldırmak için daha hızlı hareket etmeye çalışırlar... Bu bir çocukluk yanılgısıdır...
Çocuğun uykusuzluktan ya da yorgunluktan kaynaklanan hızlılığı ebeveyni çocukla ilgilenmeye yöneltmelidir...
Ebeveyn "Niye durmuyor bu çocuk..." diye söylenmek yerine ona sıkıca sarılmalıdır...
Kızmak yerine çocuğun durumunu tebessümle karşılamalıdır...
Ebeveyni ile teselli olan çocuk zaten istirahate geçecektir...
Sallayarak uyutmak çocuğun algısını bozarak uyutmaktan başka bir şey değildir... Bu, çocuğun zihinsel gelişimine olumsuz etki eder... Sersemletir çocuğu...
Çocuğu hızlı hızlı sallayarak uyutmak yerine, hafif hafif dokunarak, ninni söyleyerek, hikaye okuyarak ve gerçek yaşam algısını değiştirmeyerek uyutmak doğru bir pedagojik davranıştır...