Phantasmagoria
@Anheedoni
Biliyor musun bir gün bir yağmur sonrası siyah beyaz bir fotoğraf bulacaksın yerlerde.
Şu anda okuduğu kitap
İstedikleri buydu demek: yalanlar. Harikulade yalanlar. Buna ihtiyaçları vardı. İnsanlar ahmaktılar.
Mutsuz olup olmadığımdan emin değildim. Mutsuz olamayacak kadar bedbaht hissediyordum kendimi.
Jack London’ın satırlarında bir kurt uyanıyor. Beyaz Diş’in hikâyesi yalnızca bir hayvanın değil, kadim bir ruhun, ilkel bir hafızanın yankısı gibi. Onu okurken düşündüm: Bu adam, eski bir kurt olmalı. Belki de geçmiş bir yaşamda karla kaplı ormanlarda uluyan, açlığın ve vahşetin içinde dimdik duran bir bozkır evladıydı. Satır aralarında dolaşan ruh, kelimelere sığmayacak kadar gerçekti.
Beyaz Diş’in çektiği acılar, insanın insana ettiğini hayvana ettiklerinden daha acı gösteriyordu. Ama o hiçbir zaman boyun eğmedi. Kan revan içinde kalsa da başını yere eğmedi. O, doğanın adını unuttuğumuz yasasını taşıyordu damarlarında: Yaşamak, direnmekti.
Uygarlığın bu karışık, belirsiz ve çetrefilli karmaşasının istediği en önemli şey kontroldü, kendini dizginleyip sınırlamaktı; benliğin, havada uçuşan incecik bir örümcek ağı gibi hassas, titrek, mütereddit ve temkinli ama aynı zamanda çelik kadar sert ve katı olmasıydı.
