Ne çok ister insan büyük kederlerin ardından ölüp gitmeyi de , başaramaz. Ruh başına kara bir hale takarak göğe yükselmek için çırpınır ama vücut dünyalıdır; yer , içer , yaşar .
Artık anlıyorum, insan görkemli güzelliğini ölene dek bilemiyor.Ne dünyanın , ne kendisinin. Kalbin terazisi yitirilmemiş hiçbir şeyin kıymetini hakkıyla ölçemiyor.Oysa bir bilseniz , ah bir bilseniz..
Birbirine dokunan elleriniz ,bir kitabı aralayan parmaklarınız , şarkı söyleyen dudaklarınız , ince tebessümleriniz ,çiçekli sevinçleriniz …….
her defasında muhakkak sabaha uzanan geceleriyle dünya , ne güzelsiniz….
Kaçamayacağınızı anladığınız gerçekler karşısında sarıldığınız bayrak bu , teslimiyet bayrağı.Damarlarınızı umut zehrinden arındırmışsanız , o bayrağın altında az da olsa teselli bulabiliyorsunuz.