Melisa
@Anlasilanoki
62 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
10/10
2019 7. kitabı
Her zaman olduğu gibi bu defa da kitabı okurken kendim için bir takım dersler almaya ve insan tahlillerinin kafamda yer etmesi için büyük özen göstererek sayfaları çevirdim. Kitabı okurken bolca Macide ve Ömer'in iç dünyasına tanıklık etmek beni haliyle tatmin etti. Ömer'e başından sonuna kadar kızdım ve bir yandan da acıdım. Öte yandan Macide'de kendimi buldum, bazen de ona kızdım.
Ömer, anlam arayışlarıyla günlerini geçirirken bir şeylere takılı kalmaya çok müsait oluşuyla hata yapması ve içindeki şeytan diye adlandırdığı bu iradesizliğe yenik düşmesi hep çok muhtemeldi. Yanıbaşındaki Macide'yi ve isteklerini bu sebeble fark edemiyor olması yalnızca macide için zormuş gibi gözüküyordu. Macide her şeyi bir anda göz ardı ederek hislerine takılıp giderken bazı şeyleri düşünmemesi veyahut düşünmeyi reddetmesi, görmezden gelmesi aslında pek de iyi sayılmayan sonun habercisi değil miydi zaten? Macide masum, naif... Yine de güçlü duran ve içinde daima yeniden başlama cesareti bulan bu genç kadın yanıbaşında duran ama kendini hiç fark etmeyen bu adam için çabalarken, ona yetmeye çalışırken bir yandan da ben kendime de yeterim diyordu. Macide'nin bir bakışından ne halde olduğunu anladığı bu çok sevdiği adamın ihmali elbet çok zorken bir de üstüne sabırla ve şefkatle yaklaşmaya devam ediyordu. Macide hak etmediği onca şeyle baş başa kaldığında yaşadığı zorluğu Ömer çok sonradan fark edecekti ama iş işten gececekti elbet. İç dünyasına pek nail olmadığımız diğer karakter olan piyano hocasının Macideyi ne diye bu kadar çok sevdiğini ve ona bu denli bağlı oluşunun sebebini aradım ama tatmin edici bir sebep bulamadım. Bu da belki de macidenin Ömer'i sevişine benzeyen bir sebeple, yani aslında sebebsizlikle çevrelenmişti. Macide Ömeri böylesine seviyorken tam olarak itiraf edemese
Saksağanı vurma, ama adalet için bülbülü öldür1000Kitap
Puan vermedi·355 syf.·
2020 3. kitabı
Korkular büyüttü scout yine de geçti ağacın gölgesinden. Öyle güçlü bir kız. Babasının dizinde huzuru buluverirken küçüklüğümü hatırladım hep. Scout'u okurken hep kendimi hatırladım. Özlediğimi çok hissettim. Çocukluğunu özleyenlerin elinden tutup o günlere götürüp gezdirip getiriyor sanki. Ama verilen bu tatlı hislerin yanında çocuksu edayla işlenmiş o kocaman doğrular, çocukluk hayaline dalmış halde yürütüldüğünüz bu çizginin diğer yanında gerçekleri vuruyor insanın yüzüne. Irkçılık, adaletsizlik bir bir zehrini salıyor. İnsan kabullenişi görüyor, çabaların boşa çıkışından sonra
Diğer bir yandan kitabı okurken Atticus'a hayran kalıyor insan. Onları özgür bırakışı, doğruyu yanlıştan öyle sakin ayırışı, her şeyi güzel güzel anlatışı... Duruşu... İnsan böyle bir babaya nasıl hayran kalmaz?
Kitap biterken bazı şeyleri sessizce kabullendikten sonra durup düşünüyorsunuz; siz bülbül müsünüz, yoksa saksağan mı?
10/10
2019 8. kitabı
Düşüncenin Gücü
Neye inanırsan onu yaşarsın. Ya da zihnini neyle donatırsan o senin kaderin olur. Çünkü düşünceler öyle güçlüdür. Görünmeyen güç bir şeyleri alıp hep olduğu yerden başka bir yere koyabilir. Seni sımsıkı tutup kollayabilir, alıp uçurumdan aşağı da bırakabilir. Sen başkası sanarsın, ama senin zihnindir bunu sana yapan. İçinde barındırdığın bu gücü alıp kurtarıcın da yapabilirsin, kılıcın da. Kılıç suallere mahal vermez, seni tanımaz bilmez. Önüne geleni keser, yaratıcısını da siler.
Cem kaderini çizdi, kaderini oynadı.
Cem kılıcını yarattı, kılıcı yaratıcısını yendi.
