Ne bu simdi?1000Kitap
Ben anlamadim ne oldugunu bu kitapta. Neden yazilmis bu oykuler? Ne amaclanmis? Ne hissetmemizi beklediler? Bu nedir? Soklar icindeyim. Dalga gecmek icin falan mi yazildi acaba diye diye sonuna kadar okudum.
“Sabah kalktim, yuzum yastigin izini almisti. Yuzumu yikadim, yiyecek bir seyler aradim. Bulamadim, dunku gibi.“ alin size kitaptaki oykulerin aynisi bir oyku yazdim. Gercekten artik sasirdiniz ya.
Reklam
İçimde dizginlenemez aşkı paylaşmak istediğimden yakınlarımda olan bebekler çocuk çağına gelince, okumayı söktüğünde ilk hevesle okusun diye ona kitap armağan etmeye başlıyorum. Biliyorum okumaya başlayan bir çocuk gördüğünüzde bir kitapsever olarak siz de benzer şekilde davranıyorsunuz. İşte o kitap, bu kitap.
Keşke her çocuk sahip olabilse bu kitaba.
Keşke her yetişkin başucunda tutsa, kaybolmuş hissettikçe açıp baksa.
Bu kitap ne yazık ki kalbimde sızı, yüzümde bir bulanıklık, iç çekişler ve pişmanlık yarattı. Her yetişkinin kendisine hatırlatması gereken tüm cümleler var sanki içinde. İster abla olun, ister abi, bir çocuğa ebeveynlik yapın ya da karşıdan seven olun onu, lütfen bu kitabı armağan edin; çocuklara, birbirinize.
Muhteşem kaleme alınmış, cümleler çizimler. Göz nemlendiren inanılmaz dipnotlar. Ne olur bir kitapçıda dokunun bu kitaba, açıp bakın, alın kalbinize yaklaştırın. Öyle çok sevdim ki her şeyini.
Kesinlikle kalbime yakın bir yerlerde tutacağım onu.
Çok çok çok içten öneri.
Şimdi kederimden düşüp bayılacağım. Çok gerçek bir hikaye olduğunu her kelimede, her bir noktalama işaretinde, kitabın cümlesiz sayfalarında bile her şekilde hissediyorsunuz. Çok hüzünlü, çok yaralanmış bir halde bırakıyorum Masum'u arkamda.
Fikirler için savaşmak çok değerli, ama hangi fikir için savaşmak gerektiğini bilmek için o kadar çok okumak lazım ki. Bugün devrimi lanetleyenlerin yarın başı üstünde taşıdıklarını tarih kim bilir kaç kez görecek. İran, 1979 Devrimi, İslam Cumhuriyeti’nin kuruluşu, İran-Irak savaşı ve tüm bunlar yaşanırken kadınlar, hanımlar, kız kardeşler, evlatlar, anneler, kadın kimliğinin her türlüsünün bunlar karşısında nasıl durmuş, durulmuş olduğunu cesaretle gösteren bir kitap.
Önerim, başta erkek olanların bu kitabı okumasıdır. Kadınlarımız baskının bu türlüsü olmasa da değişik birçok biçimini ne yazık ki tecrübe ediyor zaten. Ama okurken Masum'un anlatıp en azından içindeki zehri akıttığını, derdini paylaştığı içim üstünden bir yük attığını hissettim sanki. İşte böyle bir şey kadın olmak dedim, sırdaşı oldum sanki.
"Masume, içine doğduğu dindar, baskıcı ve cinsiyetçi ailesi tarafından küçük yaşta tanımadığı biriyle evlendirilir. Kendi mücadelesini vermekte olan komünist kocasının yokluğunda çeşitli işlerde çalışarak üç çocuğunu tek başına büyütür. Masume, kadın kimliğinin iyi evlat olmak üzerinden hiçleştirilmesinin ardından annelikle sömürülmesinin aşamalarını yaşayacaktır."
Dünyanın her yerinde kadınlığını gönlünden koptuğu gibi yaşayamamış tüm hemcinslerim adına öyle küskünüm ki bu hayata... Masum... adı gibi temiz olan Masum... Kendine ait tek bir yanlışı yokken daima bedel ödeyen Masum...
Ah..
Budur benim payıma düşen,
budur benim payıma düşen,
benim payıma düşen,
bir perde asılmasının benden aldığı gökyüzüdür,
benim payıma
Genellikle kitap alışverişlerimi gerçekleştirirken buradaki okurların değerli fikirlerinden yararlanmayı seviyorum. Ancak son zamanlarda eski verimi alamamaya başladığımı fark ediyorum.
"Hayatımı değiştirdi", "Öyle inanılmazdı, böyle muhteşemdi." cümlelerini kurduracak bir kitap olduğunu paylaştığınızda, karşı tarafta bir beklenti yaratıyorsunuz. Bu kitap öyle bir kitap mıydı? Kesinlikle değildi.
Gayet güzel okunabilir, fikir olarak doyurucu ve bir solukta bitirebileceğiniz bir kitap. Hatta ne yazık ki zaman zaman gülümseyerek karakterle benzerliklerimi de yakaladım. Ama bu kadar.
Çoğumuzun da içinde kendini bularak okuyacağına eminim, keyif versin.
Bir şeylere "rağmen" güçlü durabilmek ne kadar mümkün olabilirdi acaba? Aslında ne kadar şanslıyız, çaresiz kalmadığımız, bunu tecrübe etmek zorunda kalmadığımız için.
Ne diyor arka kapak?
Üç kadın. Üç hayat. Üç kıta…
Tek bir talep: özgürlük!
Oldukça tahmin edilebilir bir kurgusu var kitabın ama zaten derdinin de pek bu olduğunu düşünmüyorum. Tabii ki en vurucu hikaye Smita'ya ait. Ancak bu üç cesaret edebilecek kadına rağmen benim kahramanım Lalita. Çünkü hepimizin imreneceği bir cesaret ondaki. Henüz tecrübelerinin getireceği korkularla kirlenmemiş bir cesaret. Referans edebileceği bir korkusu yok, ne mutlu.
Okuması oldukça kolay; bir solukta, tek oturuşta tamamlanacak bir kitap. Colombani ile de tanışma kitabımdı. Yine de belirtmem gerekir ki; 8.7 çok iddialı bir puan kitap için, 540 yürek bir olarak bu puanı vermiş ama o ayarda olduğunu ben düşünmüyorum en azından.
Reklam