İnsanlığın evrenle yüzleşmesinde sergilediği saflık ve naziklikte kendini gösteren tuhaf bir tezat bulunuyor: Dünya'dayken insanlar, başka bir kıtaya çıkıp hiç düşünmeden oradaki medeniyetleri savaş ve hastalık yoluyla mahvedebiliyor. Ama kafalarını kaldırıp yıldızlara baktıklarında, duygusallaşıyor, dünya dışı bir zeka var ise, farklı yaşam formlarına sevgi gösterip onlara değer vermek evrensel bir yasaymış gibi, bu medeniyetlerin evrensel, yüce, etik kurallara sahip olduklarına inanmaya başlıyorlar..