Savaş Aygün
@Antonnyo
Hissetmek ne renktir acaba…!
Şu anda okuduğu kitaplar
Umberto Eco'nun müthiş tarih bilgisiyle harmanlanan eşsiz bir roman. Dini, tarihi ve felsefeyi kilisede işlenen cinayetlerle bağdaştırarak anlatabilmesi ne kadar kaliteli bir yazar olduğunu anlamanıza yeter. Konu girişi ile akıcı bir anlatım hakim, konudan uzaklaşan kısım ise beni sıkmadı çünkü bilgi odaklı olduğu için. Kiliselerin dışardan göründüğü gibi bir yapı olmadığını yani sadece dini ibadet olarak kullanılmıyor.Gizemlerle inşa edilen yapılar olmasını kitabı okuyunca anlamanız kolay olacak. Cinayetleri işleyen kişiyi kitabın sonunda ele veriyor fakat ben 125. Sayfada kendimce şüphelendiğim kişiyi not aldım ve tahminimde yanılmadım. Kitaptan alıntılarım;
Kusursuz yaşamın ilkesi yoksulluk değil, iyiliktir.
Dünyanın aynası olabilmesi için dünyanın bir biçimi olması gerekir.
İnsan gereğinden çok konuşarak da, gereğinden çok susarak da günah işleyebilir.
Gerçek sevgi, sevilenin iyiliğini ister.
Hiçbir şey güz geldiğinde kır çiçekleri gibi kuruyup değişen dış görünüşten daha geçici değildir.
Her gerçek her kulağa göre değildir.
Ruh yalnız gerçeği düşünürken dingindir.
İnsan susarak da bir şey söyleyebilir.
Reklam
Zamanın değerini anlatan bir roman. Geçmişi unutamayız, yok sayamayız, ölüp gidenleri düşünmek hatadır, aslında onlar bizimle sonsuza kadar varlar. Geleceğe korkuyla bakmamak gerek, güzelliklerin farkına varmak bize daha mutlu bir hayat sağlar.
Hikayenin kahramanı Tom'un bir rahatsızlığı var uzun yaşıyor.Çok uzun, ölümsüz olduğunu düşünmüyor. Ölümsüz olmasada yaşlanmamak yani normal insanlara göre daha uzun yıllar yaşamındainsana mutlulukmu yoksa sıkıntımı getirdiğini anlatmaya çalışan bir hikaye. Yani bu dünya kısa yaşayanada uzun yaşayanada verebilecekleri sınırlı ve uzun yaşamanında kısa bir ömürden hiçbir farkı olmadığını görüyoruz. Kendini saklamak gizlemek için kimlik değiştirmek zorunda olması hay böyle yaşamanın der niteliğinde. :)
İyiki uzun süre yaşamıyoruz dedim içimden bu kadar kısa yaşamda çekilen çile uzun yaşamda hiç çekilmez :)
Kitaptan ilgimi çeken cümleler;
Aşk, acı demek. Sevmemek daha kolay.
Hafızamıza en çok, unutmaya çalıştıklarımız kazınır.
Cehalet zamanla şekil değiştirir.Ama hep vardır ve her zaman ölümcüldür..
Ölmek nasıl bir ansa yaşamak da bir an.
Herkes kendi görüş mesafesini
dünyanın sınırları zanneder..!
Hikayenin acılı sancılı aşığı Orhan'ın, sakinleşmek ve dinlenmek için Saklıkuyu'ya gider. Farklı yaraları olup kendilerini orada bulan üç insanla karşılaşır. Belma,Defne ve Ahmet Hilmi Bey ile sohbetinde buradan ayrılacağını oraya gittiği ilk günden beri söyleyen Orhan,kalmaya devam ettikçe bu kişilerle yakınlık kurar. Bu kişilerin ortak yanları,acı geçmişleridir, bağımlılıkları ve bu bağımlılıklardan doğan yaşanmışlıkların acılarıdır. Hepsinin yarası birbirinden ağır,hepsinin acısı birbirinden zor olan bu kişilerin bir arada oluşları,kendilerine ait sırları bulmaları ve hayatın tesadüften öte olduğunu okura anlatıyor.
Hikayenin karakteri olan Orhanı Milenaya ve Feliçeye mektuplarında okuduğum Franz Kafka’yı gördüm azda olsa.
“Aşk kendini vermektir, herşeyini feda etmektir, karşılığı olmadığını bilsen bile.”
Orhan’ın Firdevs’e olan bu tutkulu ve bir o kadarda acılı,sancılı aşkını okuyup Orhan’a kızan okurlar olabilir. Aşk insanı kör eder dedikleri deyim hikayede güzel bir biçimde yansıtılmış. Firdevs’in kalbinde başka bir insana olan aşkını göremeyecek kadar kör olmasından anlaşılıyor. Aşk insanı şaşkına çevirir hatta insanı tatlı bir şapşal haline bile getirebilir. Buda aşkın cilvesi olabilir. Aslında burda Orhanın saplantı olarak anlatılan aşkı;
Aşkın insana hükmettiğinin kanıtıdır.
İnsan sevgiye hükmedebilir, kalbindeki yangını söndürecek bir itfaiye kurumu henüz kurulmadı .
Kitabın sonundaki Firdevs’in Orhan’a yazdığı mektup hikayeye damga vursada. Bana göre Orhan Firdevs’e olan aşkının gücünü daha iyi anlamış ve Firdevs’in kalbinin başkasına ait olduğu gerçeğini hiç umursamamıştır. Çünkü aşk böyle insanı kör eder.
Kitaptan tek bir alıntı paylaşıyorum çünkü kitabın özeti bir cümle;
Ayrıca bil ki, bütün insanlar arasında en çok senden nefret ettim, en çok seni
Spoiler içerir
Huzursuzluk kitabına güzel bir başlayış hikayesi ekleyip,öldürülen bir insanın ardından söylenen güzel anılarla insanı duygulandıran hikaye olduğu düşüncesiyle akıcı bir dilde yazılmış olduğuna sevinmiştimki..! Bu kitaba sinema yıldızını konu haline getirip melek diye tabir edilmesi anlamsız ve mantıksız geldi. Filmleri ile dahi bu kadar övgü almayan bir insanı, bu hikayede bu denli yüceltmeyide anlamış değilim. Birde orda olmamasına rağmen eşini konuya dahil etmesi tam bir reklam imajı yarattı. Kız çocuklarının yaşantılarını zalimce istismar edildiğini o travmayı yaşayan kız çocuğundan dinlemeleri ve bunu bir kitaba konu yapmaları, kitaptanda gelir elde etmelerini yadırgadım.. Kız çocuklarına yaşadıkları travmaları tekrar tekrar anlattırmak acımasızca geldi bana.. Tedavi olurken dahi bir psikolog bu denli yaklaşımda bulunmaz.. Ben bu kitabın masum kız çocuklarının zalimce istismar edilmelerini konu aldığı için asla tavsiye etmiyorum haksız ve masum olmayan bir kazanç olduğu için kimsenin bu kitaba para verip almasını ve okumasını tavsiye etmiyorum.
Son zamanlarda okuduğum etkileyici bir hayat hikayesi tabi hayat diyebilirsek.. İnsanlık vahşetinin can alıcı detaylarını okurken bunu yaşayan bir insanın yazarken bunları tekrar yaşaması ve bunları bize aktarmasıda ne kadar güçlü bir insan olduğunu gösteriyor.. Psikiyatrist anlatımı ile okurun insani duygularını canlandırıp kitabın terapi kısmındada okuru tedavi etmesi beni en etkileyen bölümü oldu.. Tavsiye etmiyorum mutlaka okuma zorunluluğu olan bir eser.. 
Viktor E. Frankl
Viktor E. Frankl