Halk kaderine terk edilmişti.Halk hiç kimsenin umrunda değil gibiydi.Sanki şöyle bir karar alınmıştı:”Bildikleri gibi yaşasınlar.Memnunsalar ne mutlu onlara.Perişan ve ve kötü durumdaysalar dişlerini sıkıp sabırlı olsunlar”
İnsan hala büyük bir çocuk gibidir.İnsanlar çocuklar gibi aralarındaki anlaşmazlıkları kavga ederek çözmeye kalkıyor.Tanrı inancı ve hayır işlemek gibi istek ve düşüncelerini bile şiddet yoluyla savunmaya yelteniyor,çocuklar gibi davranıp sabırsız ve inatçı bir tavır sergiliyorlar.
Finlandiya ‘ da halkın zihni derin uykuya dalmaz ,devrilen bir ağaç gibi çürümez.İnsanlar fakirliğe razı gelmeyi istemiyorlar.Başkasını iradesine bel bağlamazlar:”Her şey olacağına varır” demezler.