Veysel Eskin
@Aram04
"havaya kazıyorum mezarımı ve dönüşümü.."
sular karardığında yekta'nın mezmurudur
benim bir suyum vardı akıyordu
bir toprak yeşertip akıyordu
bir yerlerde birikmeden akıyordu
-o anlatılamaz çömleği bir dere çamurundan karıp yapmışlar
kıyılarındaki evliyakeçesi otlarının kokusu sinmiş sanki
uzağa götürüyor insanı götürüyor bir çorak sarılığın düzüne yazısına bırakıyor değinmeleri insanları hele daha çok
sevişmeleri özletecek bir yazıya, büyü sanki
sevdiğimden değil sevindiğimden
uzun geceleri durup bölüyorum
uyanık sesleri geliyor utanmıyorum
herkeslerin kaçıştığı bu yağmur
beni arı duru yıkıyor ıslanıyorum
hep bir hikâyeye girmek insan yönümüz mü
ıslanıyorum
bu yanım ıslanıyor daha çok
akçaburgaz bir küçük kentti
küçük evleri olan bir kentti
yalnızdım inceydim kendi kendimeydim
kalktım bu büyük kente geldim
-şimdi kimi acıyor kimi kınıyor beni hangileri haklı
hangileri iyi ama iyiyi haklıyı aramak her zaman gerekli mi,
ya benim yaşamam
kalktım bu büyük kente geldim
tozlarla böceklerle kalktım geldim
yalınız sedef kabuklarla geldim
bu kenttir toprak çanaklardan ayrıldım
büyük yapraklardan sular beni sevindirsin
gemilerin limandan çıkışları beni sevindirsin
Reklam
kuşların şarkılarından anlarım.
kimse hayra yormaz beni
kuşbaz ve uçmaya meraklı,
ütüsüz giyerim karabasanlarımı
sakarım, sık sık çarpar deviririm yazgımı
içimdeki suyu döktükten sonra işte, ondan sonra
şikayetim yok, rahatım.
taşralı ve safım.
yağmurda unutulmuş bir tanrı’yla ahbabım
didem madak