Veysel Eskin
@Aram04
"havaya kazıyorum mezarımı ve dönüşümü.."
Reklam
hayat buydu işte, söylenmeye değmez ya da bir kez söylendikten sonra bir daha söylenmesi gerekmez sözlerle doluydu, söylediğimiz her söz, söylenmeyi kendi özünden ötürü değil, ağızdan çıkmasının yaratacağı sonuçlardan ötürü daha çok hak eden başka bir sözün yerini alıyordu.
saramago-mağara/37
"şimdi oturup da
içine içine bakıp bir boşluğun’
itebilsem elimin tersiyle
hayalini kaybetme korkusunu
ve anlatabilsem seni
sen diyebilsem
sana
bir bilebilsen
nefesimi kesen
bir gece yarısı tesadüfüsün sen
bilinmedik bir şekilde aklıma düşen
cemalini bile bilmediğim
ah sen
bir bilebilsem
ve görmediğim yüzünü
gönlümce bir tuvale çizsem
okşayıp dalgalandırsam fırça darbeleriyle
rengini bile bilmediğim saçlarını
en karanlık tonuna insem
derinliğini bile tanımadığım gözlerinin
ah sen
ansızın sen
-olur ya-
çıkıp gelsen
gülsen
uzatsan bana ellerini
ve
gülü çiğdemi filan bırak
sardunyayı karidesi filan bırak
acıyı ve ölümleri bırak
oy pusulalarını ve seçimleri bırak
evet
seçimleri özellikle bırak
çünkü açlık çoğunluktadır
her kişinin ukala ömrü
yeter sanılır çiçeklenmeye
ve dünyanın karanlığından
bir aşk bahanesiyle kurtulmaya
kaçıp giden baharların anısı
elden ele devredilen bir gençlik duygusu
laleler sümbüller butun öbür boklar püsürler
hakkım var mıdır bunları söylemeye
-vardır
güneş doğarken ve batarken
yazdan kısa girerken ve kıştan çıkarken
ve dağda ve kırda
hakkım vardır-
çünkü en azından dünyadan
dölsüz katırlar geçer
yüklü vagonlar geçer
demir yüklü şilepler geçer
yelkenleri isletenleri ve tayfalarıyla
ve onların karıları ve çocuklarıyla
ve bilinmez sanılır geleceği
bir demiryolu makasçısının
oysa kesinlikle yazılmıştır
Reklam