Veysel Eskin
@Aram04
"havaya kazıyorum mezarımı ve dönüşümü.."
kendimi gerçek olarak ya da sahici bir kişi olarak görmek nefretimin ve aptallığımın beni nereye sürüklerse oraya sürüklemesine izin vermektir. nefretim ve aptallığım, onları sonuna kadar yaşamamın önüne geçmezsem şayet, beni dünyaya ve dünyadaki kendi durumuma geri getirecektir. dolayısıyla, onlar beni kendime, kendi hakikatime, dünyaya açıklığıma ve dünyanın bir parçası olarak kendime geri getirecektir. temel reis'in dediği gibi, "neysem oyum." bu demek değildir ki ben eğitilemez, işlenemez, esneyemez ya da düzeltilemez biriyim; bu kendimi kendime açma kararlılığımdır. kişinin gerçekliğini kabullenmesi, kendinin gerçek olduğunu deneyimlemesi ve kendi gerçekliğini başka kişilere göstermesi; işte bunlar antietik ve post etik "değerler"dir. eğer üzüntü içindeysem, üzüntüm gerçektir ve ben gerçek olanın kabullenilmesini, ona layık olduğu saygının gösterilmesini isterim, çünkü onun tahammül edilemez bile olsa ( ya da özellikle tahammül edilemez ) her gerçeğin sahip olduğu bir haysiyeti ve şerefi vardır.
edepsizlik, anarşi ve gerçeklik - crispin sartwel
syf 71
Nefret ettiğimiz bir piyasada, nefret ettiğimiz bir şehirde, sanki evrenin merkezindeymişiz gibi davranan, gerçek hayatın başka bir yerde yaşandığı düşüncesini kafamızdan atabilmek için içimizi pis uyuşturucularla dolduran, yaptığımız her şeyin bu paranoyayı ve gerçeği beslediğinin farkında olsak bile buna bir şekilde dur diyebilmek için yeterince duyarlı olamayan, bıkkın ve de bitkin götleriz biz. Çünkü, ne yazık ki, durmaya değebilecek kadar iyi ve ilginç hiçbir şey yok. ( s 13)
...entelektüel olarak bilmek yeterli değil çünkü “ gerçek “ artık “doğru” değil. Gerçek bilgi duygusal ve duygularda yatıyor artık, gerçek duygular fotoşoplanmış imajlardan, sloganlardan ve repliklerden doğuyor.( s 84)
irvine welsh/porno
ben insanım, ben orta yerindeyim evrenin,
ardımda –sayısız tekhücreliler,
önümde sayısız yıldızlar.
ben arasında bunların uzandım dosdoğru-
iki kıyıyı bağlayan deniz,
iki uzayı birleştiren köprü
ben nestor, vakanüvisi mezozoik çağın,
ileriki zamanların ben yeremya’sı.
tutarak ellerimde saati ve takvimi,
geleceğe sürüklendim, sürüklendiğinde rusya’nın,
ve geçmişi ilençliyorum, yoksul bir çar gibi.
ben ölümü daha fazla bilirim ölülerden,
ben canlılar içinden en canlısıyım.
ve –tanrım benim- kelebeğin biri,
bir kız çocuğu gibi alay ediyor benimle,
altın yaldızlı bir ipek parçası gibi.
tarkovski
yalnızlık sadece şurada burada değil
düşüncede hatırada ve dilekte
hangi taşı kaldırsan, nerede “of!” çeksen,
bir dudağı yerde, bir dudağı gökte…
turgut uyar