Həsənzadə
@Arami_can
Danışığın çox gözəldir, bəs qəlbin?
يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَى دِينِك
Ey qəlbləri çevirən Allahım, qəlbimi dinində sabit et.
insanı mənəvi kamilliyə aparmaqdır.Düşünce
Ədəbiyyatın bağçasında bir gül var ki, əsrlər keçsə də solmur — o, Sədi Şirazinin “Bostan”ıdır. Bu əsər təkcə bir kitab deyil, insanlığın vicdanına yazılmış hikmətlər xəzinəsidir.Sədi “Bostan”ı yazarkən sanki söz toxumlarını torpağa səpdi, hər toxumdan bir hikmət, bir dərs, bir ibrət bitdi. O, insan ruhunun dərinliklərinə enərək bizə ədalətin, səxavətin, mərhəmətin və sevginin əsl mənasını göstərdi.Əsərdəki hər fəsil bir bağçadır biri ədalət bağçası, biri sevgi bağı, biri səxavət güllüyü... Sədi deyir ki, insanın gözəlliyi zahirində deyil, əməlində və niyyətindədir. O, padşaha da, kasıba da eyni dərəcədə öyüd verir: “Ədalət etsən, səltənətin əbədi olar; zülm etsən, sarayın da xarab olur.”
“Bostan”da sözlər qızıl kimi çəkilidir, hər beyt bir aynadır kim baxsa, özünü görər. Sədi bu əsərdə insanı Allaha yaxınlaşdıran mənəvi yola çağırır. Onun fikrincə, insanı ucaldan nə mal-dövlət, nə də şöhrətdir — onu ucaldan yaxşılıqdır, səmimiyyətdir, vəfa və mərhəmətdir.Sədi Şirazinin dili sadə, amma hikmətlidir. O, ağır fəlsəfi fikirləri xalqın anlayacağı dillə söyləyir, elə bil bir ata övladına öyüd verir. “Bostan” oxuyan hər kəs bir anlıq dayanıb düşünür: “Mən nə qədər ədalətli, nə qədər mərhəmətli, nə qədər insaniyəm?”Bu əsərin dəyəri ondadır ki, o, zamanla köhnəlmir. XIII əsrdə yazılsa da, XXI əsrin insanına da eyni güclə təsir edir. Çünki insanın mənəvi ehtiyacı yaxşılıq, sevgi, vicdan heç vaxt dəyişmir.“Bostan” bizə öyrədir ki, həyat bir bağçadır, biz isə orada ya tikan əkərik, ya gül. Hansını seçəcəyimiz isə öz əlimizdədir.Sədi Şirazinin “Bostan”ı sözün, hikmətin və mənəviyyatın təntənəsidir. O, bizə insan olmağın gözəlliyini xatırladır. Hər sətiri bir dua, hər beyti bir güldür — ədəbiyyat bağçasında əbədi ətir saçan bir “Bostan”.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Mən bu qorxudan azad ola bilərəmmi?İnsanlar ve Duygular
Rövşən Abdullaoğlu bu əsərdə oxucuya dərin bir mesaj verir:
“İnsan həyatda ən çox qorxduğunun əsirinə çevrilir.
Yəni, insan qorxularını gizlətmək əvəzinə onları tanımalı, dərk etməli və onlardan azad olmalıdır. Qorxular bizi məhdudlaşdırır, lakin onlara baxa bilmək özünü dərk etməyin başlanğıcıdır.
Əsərdəki qəhrəmanların daxili monoloqları insanın ruh dünyasını açır.
Müəllif oxucunu öz qorxularını düşünməyə vadar edir: “Mən nədən qorxuram?”, “Bu qorxu mənə kimdən keçib?”, “Mən bu qorxudan azad ola bilərəmmi?”Bu baxımdan roman bir növ özünü tanıma bələdçisi kimidir.
Qorxu, insanın inkişafının qarşısında duran görünməz səddir.
Əgər insan içindəki qorxuları aşmağı bacararsa, o, həm mənəvi, həm də həyat baxımından azad olar.
Əsər oxucuya ümid, inam və cəsarət aşılayır“Qorxular” sadəcə bir roman deyil — bu, insan ruhunun dərinliklərinə səyahətdir.Rövşən Abdullaoğlu oxucuya göstərir ki, həyatda ən böyük qalibiyyət başqalarına deyil, öz qorxularına qalib gəlməkdir.
Bəzi insanlar isə yaxşıdır və elə həyat yaşayırlar ki, ölsələr belə unudulmazlar.
Amma ola bilsin ki, Cənnətdə onların nə izini, nə də əlamətlərini tapa bilməyək. Harada olduqlarını bilməyəcəyik. Allahla harada olduqları gizli qalacaq.Onlar üçün lazım olan da məhz bu idi - izlərini Allahın izi ilə itirmək!