Emin Taşdemir
@Ardil
Çok küçüktüm, sonra az küçüktüm, daha sonra daha az küçüktüm, daha daha sonra hiç küçük değildim ve şimdi büyüdüm, üzgünüm...
Belki bazı noktalar üzerinde tartışılabilir ama işlediği bir konu var ki izaha bile ihtiyaç duymaz; o da sevgi... Sevginin bir çok evresi ustaca işlenmiş. Sevgi ile yaş, sevgi ile yoksulluk, sevgi ile aile içi ilişkiler ve galiba en can alıcı olanı da sevgi ve ölüm. Sevdiğini yitirmek, yani onu bir daha görmeyecek olmamın acımasız gerçekliği. Bunu kabullenmemek için bütün hücrelerinle direnmek ama sonunda çıplak gerçekliği kabul etmekten başka bir yol bulamamak. Sevgi ve ölüm ilişkisi bir çok yerde işlenir ama burada en derinlerden hissettiren bir gerçeklik hissi var. Erken yitirilen tüm sevgileri hatırlatan bir eser.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi.
Onu yüreğimde öldüreceğim, artık sevmeyerek... Ve bir gün büsbütün ölecek.