Sedef
@Aredhel
Tolkien.
115 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Gündüz ve Gece Düşleri Marc Auge’nin okuduğum ikinci kitabıydı. Bu kitabını da beğendiğimi söyleyebilirim. İki bölümden oluşan bir öykü kitabı ve bu iki bölümün içinde de üçer öykü bulunuyor. Öyküler işledikleri konu itibariyle biraz farklı ve hüzünlü. Her bölüm sanki sizden de bir parça götürüyor çünkü yaşananlar ve anlatılanların çoğu gerçekçi olmasa da size çok gerçekçi hissettiriyor. Çünkü burada her şey var: bazen çocukluk dostunuza veda etmek zorunda kalmış biri, bazen ölümünü sadece gazete sayfasından öğrenmiş biri, bazen hafızasını kaybetmiş ve eski karısını arayan biri, bazen de bir apartmanda komşularınızla tek sizin kaldığınız bir dünyadasınız. Öykülerin her biri o kadar içten ve o kadar çok dokunuyor ki bitirdiğimde uzun bir süre üzerinde düşündüm her birinin. Bence Marc Auge de çoğu kişi tarafından bilinmeli ve en az bir kitabı okunmalı. Çünkü basit görünen konuları bile bu kadar üzerinde düşünülmesi gereken şekilde anlatmak, kısacık romanlar ve öyküler yazmak ve her biri kelimesini okuruna bu kadar rahat ve dokunaklı geçirebilen çok fazla yazar yok.
Reklam
Ömür İklim Demir’in okuduğum ilk kitabı Kum Tefrikaları geçmiş şimdi ve gelecek arasında dokunan bir eser. Tarih, ütopya, varoluş, bunalım, ölüm içeren eserimiz baş karakterimiz Mithat tarafından anlatılıyor. Mithat doktordur, anne ve babasını bir kazada kaybetmiştir. Yakın çevresinde arkadaşları olan Erman ve Murat Hoca dışında kimsesi yoktur aslında. Akrabası olan Yurdanur Hala’sıyla da görüşmemektir ama bir gün onun ölüm haberiyle karşılaşır. Yurdanur halasından ona bir köşk kalmıştır. Köşke doğru yola çıkar ve burada geçirdiği uzun zaman boyunca ailesinin de anlattığı eniştesi Şevket Kemal Bey’in Abdülhamit döneminde yaşadıklarına dair bir mektup bulur. Çevirmesi için Murat Hoca’sıyla konuşur ve ikisi kendisini bir serüvenin içinde bulur.
Akıcı bir metin olsa da özellikle Şevket Kemal Bey’in mektubu ağdalı ve Osmanlıca Farsça kelimelerin yoğun olduğu bölümlerdi. Geçmişe gitmek, İttihat ve Terakki’den Enver, Talat Paşalardan bahsetmesiyle, arka sayfasında bulunan görseller ve notlar eşliğinde size tarihi bir manzara da sunuyor. Kurgusu, kelimelerin özenle seçimi, betimlemeleriyle güzel bir eserdi, okurken çok keyif aldım.
Mitoloji okuma yolculuğum için kendime bir liste yapmıştım ve Hesiodos’un Theogonia- İşler ve Günler kitabı, Babil Yaratılış ve Gılgamış Destanları’ndan sonra okuduğum üçüncü kitaptı. Hesiodos Yunan didaktik şiirinin babası olarak geçiyor, Egelidir, “Kyme’den Boitotia’ya göçmüştür babam” der. Babası gemisiyle birlikte yük taşıyan bir denizciymiş ama mesleğini bırakmak,Anadolu’dan Yunanistan’a göç etmek ve burada sadece toprağı işlemekle kazancını buradan çıkarmakla uğraşmak zorunda kalmış ve memleketine karşı hep bir özlem duymuş. Hesiodos bu sıkıntıları hep bu eserinde yansıtmış aslında. Azra Erhat’ın kitabın sonuna eklediği inceleme ve açıklamaları bunun daha net anlaşılmasını sağlıyor.
Hesiodos iki bölümden oluşan bir eser sunmuş. İlk bölüm Theogonia’yla başlar. Bu Yunancada Tanrıların Doğuşu demektir. Burada Olymposlu tanrılara tanıklık ederiz. Onların varolma sürecini, birbirleri arasındaki rekabeti, savaşları okuruz. İkinci bölüm de İşler ve Günler’dir. Hesiodos burada kardeşi Perses’le konuşur aslında, ona seslenir. Toprağın nasıl ekilmesi gerektiğinden, denizcilikten, çalışkanlıktan, nasıl biriyle evlenmesi gerektiğinden, adaletten insan ilişkilerinden bahseder. Theogonia kısmı için Azra Erhat çok güzel açıklamalarda bulunur onları okurken gerçekten çok eğlendim. İşler ve Günler kısmının açıklaması için de Azra Erhat “her yazarın bir yetki alanı vardır bu da benimkini aşar” düşüncesiyle İsmet Zeki Eyuboğlu’na veriyor. İsmet Zeki Eyuboğlu Hesiodos ile Anadolu İnsanı kısmında bizim de atasözlerimiz ve deyişlerimizle, köylerde hala süregelen alışkanlıklar üzerinden İşler ve Günler kısmını çok güzel aktarmış, onun yazmış olduklarını okumak da çok eğlenceliydi. Yunan mitolojisini sevenlerin, mitoloji okumaları yapanların okuması gerekenlerden biri bence.
Marcel Proust’a Hazlar ve Günler ile başlayarak bir giriş yapmıştım ve devamında Kayıp Zamanın İzinde serisinin ilk kitabına geçtiğimde bir duraksama yaşadım. Devam etmek istediğim için küçük bir okuma grubu kurmuştuk ve bu benim ilk kitabı okuma hevesimi daha çok arttırdı. Şu an için bu seriyle ilgili pişman olduğum tek şey 2021 yılında başlayıp okumak için hazır olmadığımı düşünerek okumayı ertelemem oldu.
Proust bize Swann’ların tarafında üç bölümden oluşan bir kitap sunuyor. İlk bölümümüzde çevresinde gezintiye çıkıyoruz. Çocuk yaşlarını anlatıyor bize. Annesiyle başlıyoruz ilk, ona masal okumasını, her gece gelip onu kontrol etmesini ne kadar istediğinin, annesine verdiği önemin ona olan düşkünlüğünü bu satırlarda görebiliriz. En çok Leonie halasından bahseder, onun yardımcısı Francoise’le de tanışırız. Büyükannesi ve büyükbabası da bu satırlarda yerini almıştır. Çevresinde gezintiye çıkıyoruz demiştim; çevresi, yaşadığı yer Combray’dır. Betimlemeleri o kadar güzeldir ki burayı gidip görmek istersiniz. Burada aile dostu olan Swann’dan da çoğu yerde bahseder. İkinci bölümümüz Swann ve Odette aşkından bahseder. Swann Odette’in çok güzel olmadığını düşünse bile ona aşık olur. İkisinin arasında diğer çevrenin onaylamadığı bir aşk büyür ama bu aşk Swann için tek taraflı gibidir. Odette’i çok sever ve onu takıntı yapar. Burada yüksek sosyetenin birbiriyle olan ilişkine ve yaşadıkları hayata, düzenledikleri balolara tanık oluruz. Üçüncü bölüm tekrardan onun hayatına çevrilir, çocukluktan çıkmıştır. Swann ve Odette’in kızı olan Gilberte’la tanışır, ona aşık olur. Ne kadar onun da kendisine karşı hisleri olduğunu düşünse ve ona gelip bunları söyleyeceğini düşünse de bunlar hiç söylenmez. Hatta Gilberte’ın kendisine mektup göndermesinin bile hayalini kurar.
Proust size
Venedik’te Ölüm; başlayışı itibariyle sanatçı sorununu işliyor. Ünlü yazar Ascenbach seyahat etmeyi sadece sağlık sorunları nedeniyle kullanılması gerektiği görüşü, yaşlarının sonuna yaklaşmış bir yazar oluşu ve yaş dolayısıyla herhangi bir şeyi bitirememekten kaynaklı korkusu, hiç Avrupa’dan dışarı çıkmaması ve buna bir gönlü de olmaması dolayısıyla hiç farklı yerler görmemiştir. Uzakları gitmeyi istemiş, yenilikler görmek, kurtulmak ve yüklerini atmak, unutmak ve kaçmak istemiştir. Gideceği yer de Venedik’tir. Buraya gelişi tüm sorunlarından kaçmak istemesi aslında tüm hayatı boyunca yaşayabileceklerinin kısa da olsa bir yanılsaması gibidir. Burada aşık olur. Küçük bir çocuğa üstelik. Tanrı gibi gördüğü olağanüstü güzellikte bir çocuk. Tadzio. Hiçbir zaman onunla birebir iletişime geçmez, dokunmaz. Aslında burada onun bastırdığı eşcinsellik izlerini görürüz. O dönemin toplumunda kendisini tam olarak gösteremez, kimliğini açık edemez. Ama bunu bu kitabında yansıtır sanki. Günlükleri 1980’de yayınladığında Venedik’e gittiğinde orada genç bir erkekten etkilendiğini yazmıştır. Yani kendisini kurguladığını söyleyebiliriz. Burada yaşadığı ahlaki sorgulamalar, değerler belki gerçekten kendisi için sorguladığı sorulardan da ibarettir. Tadzio’nun ona gülümsemesinden ve kendisinin ona “seni seviyorum” diye fısıldamasından sonra aslında onun ölüme doğru yavaş yavaş ilerlemesini okuruz. Venedik’te mevsim ilerler ama müşteriler azalmaya devam eder. Uğursuz bir koku her yeri sarmıştır, mikrop öldürücü bir ilacın kokusu. Tüm yabancılar Venedik’i terketmeye başlamıştır ve Tadzio’nun da gitmesinden korkar ve onsuz yaşamayacağını düşünmeye başlar. Sürekli Tadzio’yı izlemeye başlar; plajda, pazar günleri yapılan ayinlere gider, gezintilerinde gizlice Tadzio’nun ailesinin peşinden
Reklam