“İnsan insandan vazgeçmez azizim..
İnsan insana yüklediği mânâdan vazgeçer..
"Farkın yokmuş kimseden.. ben farklı bakmışım bilmeden…!" der..
Ve gider...
İnsan insandan gider..!”
Kavuşmak değildi muradım,
Zira her vuslat
Ayrılığı içinde taşır.
Ben seni,
Ulaşılmayacağını bile bile sevdim;
Çünkü hakikate en yakın yer
İmkânsızlığın tam ortasıydı.
Aklım “olmaz” dedi,
Gönlüm “ol” diye sustu.
Ben sustuğum yerden sevdim seni,
Dile gelmeyen bir dua gibi,
Kabulü beklemeden.
Bilirim,
Her nasip kavuşmak değildir.
Kimi sevda,
Sadece taşımak içindir.
Ben seni,
Elimde değil,
Kaderimde olduğu kadar sevdim.
Ve öğrendim ki,
Bazı aşklar menzile varmak için değil,
Yolda yanmak için verilir.
sana uzak kentlerden birinde, zamanın bir yerinde,
seni ve senli günleri anımsattı akşam güneşi
onca zamanın üstünde , eskimeyen bir düşüncesin şimdi
insan her gün anımsar mı aynı gözleri..