Aradığım nedir, o kentten bu kente?
Adressiz yaşamak da sıkar insanı gün gelir
Gider heyecanlar, istekler, gülümseyişler
Yüreğimdeki bir denizin suları birdenbire çekilir.
Acılı çağların çocukları
Ölüme alışmalı, ama
Ben kabullenemedim gitti
…
Acılı çağların çocukları
Bilirler hayat nedir, ölüm nedir
Güneş her akşam tepelerin ardına
Bir daha dönmeyecekmişçesine çekilir.
Çiçekleri sevgilinin saçına değil
Nasipmiş bir tabuta iliştirmek
Belki de her çağda böyleydi bu
Böylesine sıradan bir şeydi ölmek.
Koca bir çınar gibiyim, az da olsa yaşım
Kopmaz köklerim var hayatın yüreğinde
Şimdi ağlayıp sızlanan körpe dallanın
Onlar toydur biraz, başları gökyüzünde.