Yusuf Çorakcı
@Argus
I'd rather dead forever than living without my needs
Kesinlikle
artık sevgililerimizi, suyumuzu,
gıdamızı ve hatta görünmez havamızı
çok temkinli seçmek zorundayız.
çok dikkat gerektiren bir zaman.
Keşke
bu tuhaf hayatı
daha kolay geçirmemizi sağlayacak
daha çok sihirli insan olsa keşke.
bu kadar az olmaları şaşırtıcı.
hiç o kadar iyi olmamıştı
pek sözü
edilmez
fakat eski Batı'da
erkekler sırtlarından
vurulurlardı.
şu sokakta cesaretle
karşı karşıya durup
silaha davranma meselesi
nadirdi.
en iyi silahşor
genellikle
diğeri bir içki içerken
ya da yemek yerken
ya da poker oynarken
ya da bir kadınla yataktayken
ya da başka bir işle
meşgulken
silahını çekip
ilk ateş edendi.
"ölü adamlar konuşmaz,"
denirdi.
yeni Batı’da da
değişen fazla bir şey yok
silahlar dışında:
şimdi sen
vay canına bile
Yeteneksiz Komedyen
umutsuzca yeteneksiz
bir komedyenden
daha acıklısı
yoktur.
yeteneklilerin aksine
bitmeyen bir coşkuya
sahiptirler ve kendilerinden
hiç kuşku duymazlar.
Berbat Bir Zorundalık
o devasa varlıklara bakıyordum, babam,
annem, ve gerçekten aptal
buluyordum.
bazen aptalmış gibi görünmeye çalıştıklarını düşünüyordum, çünkü kimse gerçekten
bu kadar aptal olamazdı.
beni içimde düğümlediler.
yani, onlarla yaşamak zorundaydım, bana
neyi nasıl ve ne zaman yapmam gerektiğini söylüyorlardı. beni besliyor, barındırıyor, giydiriyorlardı. ve en kötüsü, gidebileceğim başka bir yer, başka bir seçimim yoktu;
onlarla kalmak zorundaydım.