Bir çöküşün öyküsü ve insanları kandırmaya alışmış Madam de Prie’nin yalnızlık öyküsü.
Kitabı okurken sürekli olarak Madama üzülme ve acıma duygusunu hissettim. Hiç gerçekten sevilmemiş, sahte duygularla yaşamış, beğenilme ve sevilme arzusuyla dolu bir kişilik. Herkesin ki gibi masumca bir duygu olabilecekken bu, onda vahşice bir hırsa ve öfkeye dönüşmüş yıllar içinde. Ve en sonunda katlanamıyor bu yalnızlık ve ilgisizliğine. Kendi yaşamına son vermesi pek şaşırtıcı olmuyor ancak yazarın son cümleleri beni çok etkiledi;
“Kader, kahramalarını kendi seçer; bir kere düştün mü o talih arabasından, bir daha yakalayamazsın.”