Gülcan Arin Bal
@Arinco
Acaba hepimiz birer Raif miyiz?Edebiyat
Romanın sonunda boğazım düğümlendi, gözyaşım pıt oldu. Ben bir aşk romanından bu kadar etkileneceğimi hiç düşünmedim, kimsenin dilinden düşürmediği romana bakış açım hep aman bir tabloya aşık olmuş sonrada klasik bir sonla kitap bitmiştir. Evet bu böyle oldu ama kesinlikle klasik değil. yine başlarda çok sürükleyici değildi ve Raf aynı ben kesin altında başka şeyler vardır diyordum ki gerçekten öyle. Yaşadığı üst düzey bir aşktan ve içine bastırdığı duygularından sonra evlenip sıradan bir hayata kendini prangalamış. Ve bu monoton hayatın onu mutlu edip etmemesi onun için önemli değil çünkü dediğim gibi içine yarım kalmış bir aşkı sığdırıp hayatına ruhsuz, beklentisiz, ümitsiz şekilde devam etmiş. Her satırında kendimi bulduğum bir roman, özellikle 'içimde yarım kalmış bir... ya da tesadüf seni önüme çıkarmasaydı eğer...' gibi alıntılar hepimizin duyduğu bir şey ama okurken öncesine ve sonrasına şahit olmak muazzam bir şey. Farklı bakış açısı edinebileceğiniz bir kitap o yüzden bence okumalısınız.
Reklam
Kitaba önyargılarımda haklı çıktım. Yahudilikte kutsal olan şamdan, Vandallar Roma'yı yağmaladıklarında ele geçirir. Bir grup ihtiyar yanlarına Benjamin'i alıp şamdanı kurtarmaya çalışırlar. Şamdan yabancı ellerde dolaşırken onlar da onu alıp kendi kutsal bölgelerine getirmek isterler. Dili yalın ve akıcı, kişiler detaylıca tanıtılmış ve betimlemeler sıkmıyor. Şamdan'ın peşinden adeta siz sürükleniyormuşsunuz gibi. Bence bir romanla sıkmadan bir toplumun bir din altında toplanışı, inançları, kutsal saydıkları şey anlaşılabilir basit bir dille anlatılmış. Ben din kitaplarını okurken bunalırdım ama burada Tanrı, dua vs gibi kavramlar beni sıkmadı, güzel bir kitaptı, okumanızı tavsiye ederim.
Zweig'ın neredeyse 7 kitabını okudum ve Amok Koşucusu benim için en iyi 4 kitabından 3.sü falan. Kitabı okurken başta bir gizem ve getirdiği gerilim var haliyle aşırı sürükleyici ve etkileyici bir anlatımı var. Başta gemide iki kişinin konuşmasını okurken birden kendimi ormanda kaybetmek istemediğim şeyin peşinden soluksuzca koşarken buldum. O kadar sürükleyici anlatımı var ki bayıldım. Aslında bakarsak etrafımıza, hepimizin birer Amok Koşucusu olduğunu çok net bir şekilde görebiliriz.
Dostoyevski'nin hayranlıkla okuduğum Yeraltında Notlar dan sonra ikinci kitabı İnsancıklar beklentilerimi çok iyi karşıladı. Rus edebiyatı ya da eski Rusya hayatı hep ilgi odağım olmuştur, maddi sıkıntıların getirdiği zorluklarla yaşam mücadelesi veren bir toplum ve insanların dramatik durumu beni derinden etkiler. Romana gelince Dostoyevski, hayatın belli bir kesime getirdiği zorluklarla mücadele eden, aynı avluda karşılıklı mektuplaşan iki kişinin olaylar karşısındaki tepkileri ile duyguları ince bir şekilde sentezleyerek yazmış. Zaman zaman parasız kalmasına rağmen kalan son iki kuruşunu Varvara'ya gönderen bir alçakgönüllü Devuşkin var. Çok uzun anlatmayacağım ama bence insan olabilmenin, gerçekten saf sevgiyle neler yapılabildiğini, düşüncelerimizin aslında nasıl içimizde yer edindiği ve sevdiğimiz, merhamet ettiğimiz insanlara karşı nasıl davrandığımızı ortaya koymuş. Genel olarak içimdeki insana dokundu, orada hala var olup olmadığını sorgulattı.
