Aristokrat
@Aristokrat
"Yaşayışınıza öyle düzen vermelisiniz ki, kendini kurtarmak ümidi yok olmasın!"
Geleneksel bir baba, ailesine hiçbir şey anlatmayan her şeyi kendine saklayan! Ama onlara kendince değer veren biri de.
"Babalar, alınlarımıza yazılmış yalnızlıklardır"
Öyle değiller mi gerçekten? 'Seni uzaktan sevmek sevgilerin en güzeli' şiiri belki de babalara yazılmalıydı. Sevgimizi utangaçça, gizli yollarla göstermeye çalıştığımız tek aile üyesidir adeta!
Elimize peçetemizi alalım ve bir oğulun, babası ne derse sebebini sormadan 'peki' dediği, unutulmuş bir saygıyı ve değeri hatırlatan, bu sıcacık, içimizden romanı okuyalım.
Orijinal bir kurgu. Kafka kadar karamsar. Bana ara ara Stefan Zweig'i çağrıştırdı. Tabi daha modern zamana uyarlanmış hali gibi. Okurken anlık depresyona soksa da gayet okunası, güzel bir kitaptı. Ayrıca daha fazla okunma oranına sahip olmayı hak ediyor.
Konusuna kısaca değinmek gerekirse;
Bir yayın şirketi, eğlence sektörünün kötüye gittiğini, artık sanata dayanan gerçek şeyler yerine, insanların önlerinde ne varsa, onu kabul ederek kalitesiz şeyleri popüler yaptığını esefle görür. Bunun üzerine eğlence sektörünün ve sanatın birbirine yaklaşması gerektiğini düşünür. Ve gerçek sanatın ancak gerçek acıya dayandığı tezine uyarak, bir takım çocukların hayatını manipüle etmeye çalışıp acı çekmesine böylece gerçek sanatın doğacağı savına inanır. Bu çerçevede de sanata yetenekleri olan dahi çocuklardan oluşmuş bir okul açmaya karar verir. Vincent Spinetti'de burada devreye girer. Çünkü bir şeyler üretip yazmada tam bir dahidir. Ayrıcada melankolik halleriyle, ailevi sorunlarıyla ve hastalıklı haliyle tam da şirketin istediği, acı çekmeye uygun bir adaydır. Vincent Akademiye kabul edilir. Onu manipüle edecek bir de menajer atanarak yeni kariyerine başlar...
Yazarı Stephen King olunca haliyle beklentiniz de yükseliyor ve biraz dumura uğruyorsunuz. O yüzden okumak isteyenler kendinizi şimdiden hazırlayın! Benim gibi bir anda kitabı bitire bileceğinize inanıp da kendinizi kandırmayın!
Kitabımız Yüzüklerin Efendisi gibi bir yolculuk hikayesi. Burada da bir kulemiz mevcut. Ama Sauro'nun kulesi değil, kitabın isminden de anlaşılacağı üzere Kara Kule. Ve oraya ulaşma sevdası. Yalnız sayılabilecek bir yolculuk ve alınması gereken zor kararlar!
Başlardaki o alışma safhasını geçebilirseniz hem kitabın diline aşina olmaya başlıyorsunuz hem de kitap arada temposunu artırarak ilerliyor.
Zülfü Livaneli'nin okuduğum ilk kitabı. Gayet güzel ve akıcıydı. Yazarın kalemi sizi hemen kitabın içine çekiyor ve heyecanla sonuna kadar okumanızı sağlıyor. Baş kahramanımız da çok kendine özgü, gerçekçi kurgulanmış. Sanki kitap kahramanı değil de bir tanıdık ya da içimizden biriymişcesine özümsüyorsunuz onu. Veyahut da gazeteci kızımızın yerine koyuveriyorsunuz kendinizi. Binbir Gece Masalları'nın içine Agatha Christie kaçmış hali diyebiliriz belki de. En iyisi siz okuyun öyle konuşalım spoiler yemeyin!
Bir kere kitapta mükemmel, romantik bir aşk bulacağınızı sanıyorsanız çok yanılırsınız. Çünkü bulacağınız tek şey huzur bozan insanlar ve gerisinde getirdiği şeyler olacaktır. Aşk, nefret, intikam... Ki intikam ve nefret zaten kitabın ana konusu. Aşksa bunlara yolan açan aracı oluyor.
Heathcliff yaratılıştan mı yoksa yaşadığı olaylardan ötürü mü kötü bilemiyorum ama gerçekten de gözünü intikam hırsı bürümüş bir adam. Yazarın böyle acımasız nefret dolu bir karaktere bile öldükten sonra huzur buldurtması çok tuhaf bir durum.
Ama belki de kitabı ve bu kötü aşık karakteri ancak şu beyit bu kadar güzel özetleyebilir;
Ne kendi etti rahat, ne âlem buldu huzur,
Yıkılıp gitti cihandan, dayansın ehli kubur (mezardaki ölüler).
