“Baş rahip manastırdaki kitapları ateşe verir ve şöyle der: İnsanlar okursa öğrenir, öğrenirse içindeki korkuyu öldürür. O zaman kilise de ölür.”
—Umberto Eco
Hayatımızı genel toplumsal mekanizmaya bağlı bir parça gibi sürdürmemiz beklenir.
Bu makineden bağımsız, bireyselliğimizi besleyen çalışmalar pek desteklenmez çünkü bunların bütüne katacağı değer, insanları diğerleri için yaptıkları üzerinden değerlendirenler tarafından kayda değer bulunmaz.
Yaş aldıkça ilişkide asıl ihtiyacınızın içinizdeki çocukla temas edebilen, sevgi dilinizi konuşabilen ve stresli zamanlarda ruhunuzu nasıl sakinleştireceğini bilen bir eş olduğunu anlayacaksınız.
Bir çoğumuz uyanık olduğumuz saatleri ya geçmişte olanları ya da gelecekte olacakları düşünerek harcarız.
Zihnin düşünen yönü neredeyse tamamen bununla meşguldür.
Geçmişi ve geleceği düşünmek, insanlığı kendi içsel yanılsama dünyasına hapseden, dışarıya da karmaşa ve kaos olarak yansıyan zihinsel bir bağımlılıktır.”