Hilal
@Arsgor
I take it in, but don’t look down
‘Cause I’m on top of the world, hey
Çağdaş insanın anksiyetesi çoğu kez bu bolluk içerisinde karar verme zorunluluğunun yarattığı çatışmalardan kaynaklanmaktadır.
Reklam
Kişinin yaşı ile çevrenin bıraktığı izlerin derinliği ters orantılı olduğundan, çocukluğun ilk dönemlerindeki sarsıntılar daha kalıcı bir nitelik taşır ve etkilerini yaşam boyu sürdürürler.
İnsanın ta derinlerinde söken bir şafağın yansıması olamıyorsa gün ışığının ne önemi var? Sabah, ruhumuzu besleyecek hiçbir şey ortaya çıkarmıyorsa, gecenin örtüsünü neden üzerinden atar ki? Kuru gösteriş ve parıltıdan ibaret her şey.
Kış1000Kitap
Her ne kadar yıllık takvimlerde kış mevsimi sulu sepken yağan ve rüzgâra göğüs gererek cübbesini kendine kalkan yapan yaşlı adam figürüyle tasvir edilse de, biz onu neşeli bir ormancı ve en az yaz kadar tasasız, sıcakkanlı bir genç olarak hayal ediyoruz. Fırtınanın keşfedilmemiş görkemi gezginin moralini yüksek tutar. Bizimle vakit öldürmez ama tatlı bir samimiyeti vardır. Kışın daha içedönük bir yaşam süreriz. Kalplerimiz, pencereleri ve kapıları yarısına kadar kara gömülü olsa da, bacasından keyifli bir duman tüten kır evleri kadar sıcak ve şendir. Bizleri eve hapseden kar yığınları evdeki huzuru bir kat daha artırır ve yılın en soğuk günlerinde şöminenin başında oturup bacanın ucundan gökyüzünü seyretmekten, şöminenin yanındaki sıcak bir köşede sessiz ve dingin hayatımızın tadını çıkarmaktan yahut sokaktan geçen sığır böğürtüsünü ya da uzaklardaki ambarlardan tüm öğleden sonra yükselen harman döveni sesini dinleyip nabız atışlarımızı hissetmekten mutluluk duyarız.
Görünen o ki, insan büyüdükçe korulukları tahrip edilen zihnine, her geçen yıl daha az düşünce uğruyor. Zihnimizin korulukları lüzumsuz hırs yangınlarını harlamak için satılmış yahut odun değirmenlerine yollanmış ve kala kala düşüncelerimizin tutunabileceği ince bir dal parçası kalmış geriye. Bizimle birlikte bir şeyler yaratıp üretmeyi çoktan kesmişler.