Bu dünyaya bir canlı olarak gelmek hiç adil değil. İster insan, ister hayvan, ister bir bitki ya da bir çiçek… var olmak bile çoğu zaman acınası bir kader gibi. Çünkü herkes aynı şartlarda yaşamıyor; her hayvan sevgi görmüyor, korunmuyor. Kimi zaman da kötü koşullarda yetişen en güzel çiçeğin bile solup gidişine şahit oluyoruz.
Bunları sırf paylaşım olsun diye yazmıyorum. Demin yavru bir kediciğin nasıl masumca ve kimsesizce boynunu büküp uyuduğunu görüp de, onun başına orada her an bir tehlike gelebilme ihtimalinden ve bundan duyduğum iç sıkıntısından, yürek burkmasından yazıyorum… hayatın içinden yazıyorum…
Beni insanların yaptıkları incitmiyor aslında. Asıl acı veren; çevreye, doğaya, canlılara hem maddi hem manevi zarar verenlerin bu toplumda hiçbir şey olmamış gibi rahatça dolaşabilmesi. Ve buna İlahi Adaletin sessiz kalıyormuş gibi görünmesi…
İsyan değil bu; en güvendiğimin, umut yerimin boşa çıkması, sevgi ve inanç dolu bir kalbin hiçliğe uğraması…
Artemis✍🏻