O kadar kırılıyorsunuz, umutsuzluktan umutsuzluğa koşuyorsunuz ama sonra biri çıkıyor karşına, seni aşkın varlığına inandırıyor, kendi gökyüzünün tek yıldızı yapıyor, gözünün içine bakıyor; mutlu ol diye, senin için elinden gelen tüm fedakarlıkları yapıyor ve ardında sana sarılıp, o yorgun sesiyle
" Ben sevgiye inanırdım ama aşka olan inancım parçalanmış bir uçurtmanın uçurulması ve uçmadığı için binlerce laf işitmesi gibi birşeydi benim için...ama sen sen benim parçalanmış yerlerimi tamamladın... ben aşık oldum evet sana ben çok aşık oldum..." O an anlıyorsun ve hissediyorsun gerçek aşkın varlığını. Aşk var hâlâ ve eninde sonunda diğer yarın çıkıyor ortaya.
Kaybolmuş seninde kendinide aşka inandırıyor. Diğer yarını bulmak dünyanın en iyi hissi onu anlıyorsun...
"Diğer yarınızı bulmanız dileğiyle..."