İnsan, babası hayattayken, sanki tüm babalar hayattaymış gibi bir yanılgıya; babası öldüğündeyse sanki sadece kendi babası ölmüş gibi bir küskünlüğe meyillidir.
Yaşanan tatsız gerçeklerle yaşanması gereken ince idealler birbiriyle hiç örtüşmediğinde....
Yabancılaştığın kayıtsız kalabalığa dönüp "Neden tepki vermiyorsunız ulan?" hissiyle isyan etmek istemez misin? O an seni çok etkilemiş bir filmden ya da çok iyi bir konserden çıktığında olduğu gibi başkalarının gözünde de kendininkiyle aynı ışığı aramaz mısın?