Yollarımız burada ayrılıyor
Artık birbirimize iki yabancıyız
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet her şeyi unutmalıyız
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme
İnsan ne kadar sevse unutabilir
Mevsimler, gelir geçer, yıllar geçer
Sen de unutursun bir gün gelir.
Hiç yaşamamışcasına, hiç sevmemişcesine
Unutursun o günlerimizi, gecelerimizi
O günlerce gecelerde sevişmelerimizi
Her şeyi evet her şeyi unutabilirsin
Hatta bütün yazdıklarımı satır satır
Kalırsa, içinde bir derin sızı kalır.
Saçında bir tel vardır o çağırır hüznü
Ellerindir yorulmuş anlaşılmamış nemli soğuk
Bir rengi vardır dudaklarının saklayan gülüşünü
Ne zaman baksam gözlerine ağlar bir çocuk
Bu İstanbul gitsin öteki İstanbul gelsin
Ya da sen gel
Bu evler, bu caddeler gitsin
Bu günler, bu aylar, bu zalim yıllar gitsin
Ama sen gel
Ne olur sen gel
Ağlamak ne kadar, nereye kadar ağlamak