İçimdeki.kütüphane
@As_af06
Senden seni çalmışlar. Bu ne biçim yalnızlık.
33 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Bu kitap benim için ilk kez bu türde okuduğum bir psikolojik gerilimdi ve gerçekten beklediğimden çok daha farklı bir deneyim oldu. Başta her şey düz bir cinayet hikâyesi gibi ilerliyor gibi geliyor ama sayfalar ilerledikçe olayların aslında hiç de göründüğü gibi olmadığını anlıyorsun.
En çok dikkatimi çeken şey, kitabın net bir “doğru” vermemesi oldu. Sürekli bir şüphe hali var; kim neyi biliyor, kim neyi saklıyor, hatta bazen neyin gerçek neyin hatıra olduğu bile karışıyor. Özellikle farklı yazı tipleriyle verilen bölümler beni en çok düşündüren kısımlardı, çünkü sanki birinin zihninin parçalanmış halini okuyormuşum gibi hissettirdi.
Kitap boyunca en güçlü duygu merak oldu. Sürekli “tamam şimdi çözdüm” diyorsun ama bir sayfa sonra her şey tekrar değişiyor gibi. Sonunda ise aslında tek bir net suçlu ya da tek bir net gerçek yerine, geçmişte yaşanan olayların farklı bakış açılarında nasıl değişebildiğini görüyorsun.
Filmini de izledim ve orada hikâye daha netti; anne, kızına yapılanlar yüzünden herkesi öldüren kişi olarak gösteriliyordu. Bu da kitaba göre daha keskin ve doğrudan bir yorumdu.
Genel olarak benim için akıcı, sürükleyici ve kafa karıştırıcı ama keyifli bir okuma oldu. Bu türü ilk kez denedim ve kesinlikle devam etmek istiyorum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Söyleme Bilmesinler benim için sessiz ama çok derin bir kitap oldu. Büyük olaylardan çok küçük şeylerin içinde kalan duyguları anlatıyor. Okurken sanki bağırmayan ama içinde çok şey taşıyan insanlar gibi hissettiriyor.
En çok Ethem beni etkiledi. Küçükken bir armut ağacına çıkıp hem evden kaçıyor hem de eve bakmaya devam ediyor. Bu sahne bana çok tanıdık geldi. Çünkü bazen insan gitmek ister ama tamamen kopamaz, sadece uzaktan bakar. Ben de o hissi çok net hissettim.
Kitapta beni en çok etkileyen şey olaylar değil, sessizlikti. Söylenmeyen şeyler, içinde kalan duygular ve insanların birbirine tam anlatamadıkları şeyler… Hepsi çok gerçekti.
Bu kitap bitince öyle büyük bir şey olmuyor ama içinde bir şey kalıyor. Sessiz bir ağırlık gibi.
Bu kitabı yaklaşık 15 yıl önce okumuştum ve şimdi ikinci kez okuduğumda aynı duyguları bu sefer daha derinden hissettim. Hikâye sadece bir aşk anlatmıyor; daha çok “kavuşamamak” ve bunun insanda bıraktığı ağır duyguyu anlatıyor.
Piruze’nin yaşadığı yabancılık, yalnızlık ve çocuklarına olan bağlılığı okurken hep içimde bir yerde kaldı. Sevgi var ama yetmiyor, umut var ama tamamlanmıyor.
Kitap bittiğinde geriye sadece bir hikâye değil, yarım kalmış bir his ve içe çöken bir özlem kaldı. Devam kitabını da en kısa zamanda okumak istiyorum.
Bu kitap bana, aldığım diğer kitapların yanında yayınevinden hediye olarak geldi. Bunu özellikle belirtmek istedim.
Boş vaktiniz varsa kahve eşliğinde bir saatte okunup bitecek türden. Ben farklı kalemleri keşfetmeyi seviyorum.
İlle de Rodrigo bana en çok melankoli hissini bıraktı.
Concierto de Aranjuez üzerinden sadece bir müziği değil; bir dönemi, bir duyguyu ve içte sıkışan şeyleri anlatıyor gibi hissettirdi.
Kitabın içinde bu eser sadece bir müzik değil; sanki insanların söyleyemediklerinin sesi.
Okurken şunu düşündüm: bazı duygular anlatılmaz, sadece yaşanır.
Kitap da bunu çok sade ama derin bir şekilde hissettiriyor. Geçmişe, kayıplara ve içe dönmeye dokunan bir tarafı var.
Bende bıraktığı his ise biraz hüzünlü ama güzel bir boşluk oldu.
Sanki bir şey bitmiş ama tam kapanmamış gibi.
Bu kitap bana en çok “insanın dili aslında karakterinin aynasıdır” fikrini düşündürdü. Konuşmanın ne kadar basit göründüğünü ama aslında insanı hem yukarı çıkaran hem de aşağı düşüren bir güç olduğunu fark ettim.
Kitapta en çok dikkatimi çeken şey, dilin sadece konuşmak olmadığıydı. Dedikodu, boş söz, kırıcı cümleler… Hepsi insanın iç dünyasını kirleten şeyler gibi anlatılıyor. Okurken ister istemez kendi konuşmalarımı düşündüm.
Bazen fark etmeden söylediğimiz bir sözün bile birini kırabileceğini, hatta geri dönüşü olmadığını hissettim. Bu yüzden kitap bana biraz “kendini kontrol et” hissi verdi.
Genel olarak ağır ama düşündürücü bir kitaptı. Sessizce insanı kendine baktırıyor.
Bazen sustuğunda değil, yanlış konuştuğunda yoruluyorsun aslında.
