aslı çiftcier sezgin
@Aslierva
Katliam, bir devlet geleneğidir…
Slovenja /Ljubljana
98 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Şizofrenik bozukluğa sahip birisinin günlüğünü okuyormuş hissi veren ve hatta depresif ruhuna katılmamız için baskı uyguluyormuş gibi insanı rahatsız eden, boğazını yakan, yer yer burnuna kötü kokuların gelmesine sebep olan bir kitaptı. Elbette bir çok kişinin “baş yapıt” olarak nitelendirdiği, çok beğendiği, tavsiye ettiği kitaplar arasında yer alıyordur fakat ben kendilerini çok beğendiğimi söyleyemeyeceğim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Władysław Szpilman’ın Piyanist adlı eseri, 1939-1945 yılları arasında insanlığın tanık olduğu en karanlık dönemlerden birini bütün çıplaklığıyla gözler önüne seriyor. Bu yıllar, yalnızca milyonlarca Yahudi’nin değil, pek çok partizanın da hayatına mal oldu. Hayatta kalabilenler ise, sevdiklerini kaybetmenin derin yarasıyla, ömür boyu sürecek bir sessiz acıyı taşımak zorunda kaldılar. Böylesi bir travmanın yalnızca yaşayanların değil, onlardan sonra gelen çocukların, torunların da ruhuna işlediğini düşünüyorum. Çünkü böyle hikâyeler, evlerin içinde fısıltıyla anlatılır; toplama kamplarının soğuk duvarları, diri diri fırınlanan insanların çığlıkları, üzerinde deney yapılan masum bedenlerin sessiz feryadı, kuşaktan kuşağa aktarılır.
İnsan, böyle bir felaketi duyduğunda ya da yaşadığında, bunun bir daha tekrarlanmaması için tüm gücüyle çabalaması gerektiğini sanır. Oysa bugün Filistin’de yaşanan zulüm, bu dersin alınmadığını acı bir şekilde hatırlatıyor. Elbette, o dönemin acısını yaşayan insanları yargılamak değil niyetim; çünkü “acı, en çok onu yaşayanın dilinden anlaşılır.” Ancak sonraki nesiller, bu acıyı birebir yaşamamış olsalar bile, hafızalarında ve vicdanlarında taşımaları gerekmez miydi?
İnsanlık, kendi yaralarından ders çıkaramadığında, başkalarının canını yakmaya devam eder. Ve ne yazık ki, tarihin bu acı döngüsü hâlâ kırılmamış görünüyor.
Hâlâ Yahudi soykırımı üzerine kitaplar, filmler, belgeseller yapılıyor. Bu, belki de atalarının acısının hafızalarda kalması içindir… Ama insanın aklına şu soru da geliyor: “Bu büyük trajedi, zamanla bir tür çıkar kapısına mı dönüştü? Okuyanı ve izleyeni derinden sarsan bu hikâyeler, nasıl olur da bugün başka bir soykırımın yapılmasına sessiz kalınmasına engel olamaz? Yoksa halk, olan bitene razı olduğu için değil,
Oscar Wilde, sanatı “sanat için sanat” olarak görür. Bu romanda da estetik değerlerle ahlaki değerler arasındaki çatışmayı işler. Wilde, güzelliğin ve gençliğin putlaştırılmasının insanı nasıl yozlaştırabileceğini gösterir.
Kitapta Dorian zamanın yıpratıcılığından kaçmak ister kendi portresinin hiç yaşlanmayacak olmasını kıskanırda diyebiliriz ve bu durumda şöyle bir dilekte bulunur “Keşke bu tablo yaşlansa da ben hep genç kalsam!”
Dileğinin kabul olmasıyla hayatının nasıl değiştiğini ve çevresindeki insanların hayatlarını nasıl mahvettiği anlatılır…
Kitabın çıkış tarihi 2012, filme uyarlanışı ise 2014 yani arada 2 yıl gibi kısa bir süre var iyiki ilk önce kitabını okuyup daha sonra filmini izledim, çünkü kitaptaki sahneleri film sahnesinden bağımsız bir şekilde gözlerinizde canlandırmanız muhteşem bir şey, yazarın hayal gücüne ek olarak benim gözümde canlandırdıklarım kitabı dahada büyüttü gözümde bu yüzden film hayal gücüme hitap etmedi sönük
kaldı… önce kitabı okuyun
Son derece farklı diliyle insanda hayranlık uyandıran, kitaptaki çizimlerin Abidin Dino’ya ait olduğu Yaşar Kemal kitabı. Hasan adında ki küçücük bir çocuğun akrabalarının ve köy halkının baskısıyla nasıl annesinin katili olduğu anlatılıyor…. Efsane bir kitap
