Aslıhan Başer
@Aslmbaser
Bir şeyin kendisi, başlangıç.
Samsun
16 Kasım
59 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Konu hayvanlar olunca ben aşırı duygusal bi varlığa dönüşüyorum. O yüzden Algernon kalbimi acıttı.
Save Ralph kısa filminden sonra ekstra duyarlıyım.
Kitap zeka geriliği olan Charlie’nin, dahiliğin bile hafif kalacağı bi zekaya sahip olmasını konu alıyor ama bununla yetinmiyor tabi. Duygu olarak beni duvardan duvara çarptı desem yeridir. Kapasite ve beyin gücü son safhalara değinecek olsa dahi insani duyguların olgunlaşması aynı hızı gösteremiyor. Konusu ilgi çekici ama herkese hitap edebilecek bi kitap değil bence. Benim ilgimi çekti o başka.
1 puan kırmış olmamın tek sebebi Charlie’nin akıbetini biraz havada bırakmış olması. Orada ekstra bi şeyler olsun istedim. Daha çok bilmek istedim.
Neyse bence okunmalı
Popüler kültüre uyarak aldım ama asla pişman değilim. Polisiye kitaplarını seviyorsanız eğer bence kesinlikle okunmalı. Alışılmış bir tarzda değil. Başından sonuna kadar tansiyonu diri tutuyor ve bu yanı beni yakalayan kısmı oldu. Dili belki çeviriden belki de kendiliğinden biraz yavan gibi geliyor ama çok takılamadım o kısmına.
Birbirine bağımlı 4 hikayeyi enfes bağlantılarla kurgulamış. Her bölümde bir tık daha geçmişe giderek.
Her zaman tek solukta bir kitabı okuyup bitirebilecek bir odak mekanizmam yok maalesef ama okudum bitti. Bende şaşkınım.
Abartıyor muyum bilemem umurumda da değil. Beni kendine bağladı ve keyifle okuttu.
Alın okuyun heyecanlanın biraz da gerilin bir de bir ara hasss****ir ekleyin tamamdır.
Bu kitaptan önce 
Kahve Soğumadan Önce kitabını okumuştum. İçerisinde farklı konularda bir kaç hikaye barındırıyor. Olay aynı, geçmişte bir güne gitmek. Hikayeler anlamlı ve dokunaklıydı fakat bana tam geçmedi. Kurgu güzel ama havada asılı kaldı. Bu kitapta 5 ayrı hikaye okudum 5 ayrı konu, 5 ayrı pişmanlık. Hepsi ayrı birer içsel savaş gibiydi. Kitabı hissedip yaşayabilmenin daha önemli olduğunu düşünüyorum. Sadece kurgusunu ve temasını sevdim. Okunur mu okunur, mutlaka okunmalı mı hayır.
Söyle de Bilsinler
Şermin Yaşar’ın okuduğum ilk kitabı. Kitabı edebi olarak yorumlamak haddime değil beceremem de zaten. Duygularımın kelle paça çorbasına döndüğü bu dönemde çorbamın eksiği olarak sarımsak ve sirkesini de eklemiş olduk. Hata mutlaka yapılır da ne bileyim her şey bu kadar karmaşık olmak zorunda mıydı mesela? En normalini yaşamak neden mümkün olmuyor? Konuşmacı olarak bakarsak toplam 9 kişiler. 9 bambaşka duygu, hayat, bilinmezlik, çırpınış, bitiş, yalan, hata ve bir sürü şey. Hangisini okusam e o zaman da sen haklısın diye düşündüm. Kızamadım bir noktada hiçbirine. Kurgu da olsa reelde bulmakta pek mümkün. Dili gündelik, okuması tabiri caizse su gibi akıp gidiyor. Her kitaba çok kaptırıyorum kendimi 
Söyleme Bilmesinler de bunu bir tık abartmışta olabilirim. Biraz da abartalım ya ne eksilir sanki.
Bu tarz kitaplar bana göre değil. Kime göre onu da bilemedim tabi. Ödül almış bir kitap. Kim neye göre niçin ödül verdi, aldı onu da anlamadım. Kısaca bu kitapla ilgili hiçbir şey anlamadım. Yarım bırakabilme becerim olsa ilk sayfada bırakırdım.
