Kefi olmadığı halda bunu izləyəcək, ətrafında sevincli havayı dağıtmadan buna yalnız başına dözəcək qədər yaxşı bir insan göstərin mənə! Ya da bu, hər zaman dəlicə bir özünü bəyənmişlik körüklədiyi qısqanclıqdan qaynaqlanan, özümüzlə barışıq olmayışımızın, özümüzə hörmət etməyişimizin axırıncı ortaya çıxan iç hüzursuzluğundan başqa bir şey deyil mi? Xoşbəxt edə bilmədiyimiz xoşbəxt insanlar görürük, dözülməz olan budur.