Bas edemezler bilinmeyenle; olanin bitenin beliri olmasi, yasadiklarının neler olacaginn bilinip tahmin edilmesi çok mühim hatta elzemdir.
Belisizlik ve degisim karşısında caresiz ve aciz hissettikleri için yeni
bir duruma, bitise, sonlara tahammül edemezler. Bu kadar yogun bir kontrol etme ihtiyaci dünyaya dair temel güven duygusunun kaybolmuş ya da hiç gelismemis olmasindan kaynaklanir. Zemin
saglam degildir. Bastıkları yer her an kayabilir, kırılabilir, yutabilir gibi tehlikede hissederler. Geçmiste ebeveynleri tarafindan yeterince korunmamış
, riske edilmis çocuklardir onlar. Disariya güvenebilmek içeriye güvenin saglam bir sekilde tesis edilmesiyle mümkündür.
Hem bir evlilik ilişkisinin başka ilişki biçimlerine göre daha yakın ve iç içe olan formuna ihtiyaç duyar hem de bu yakınlık kendi içlerindeki en gerçek ve maskesiz yönlerini ortaya çıkaracak diye korkarlar. Yani kendileri olmaktan ölesiye çekinirler. Muhtemelen çocukluk evinde kişiler mevcut düzeni korumak pahasına olduklarından farklı rollere bürünmüş ve birbirlerini sevgiye ikna etmeye çalışmışlardır. Kendiliğinden ve dolaysız hatta koşulsuz sevmeyi yeterince deneyimlememişlerdir. Bu nedenle duygulara da maske takmaya alışmışlardır. Bir yandan en zayıf ve ürkek taraflarını mecburen sergilerler bir yandan da bu yönleri nedeniyle hor görüleceklerini düşünüp güçlüyü oynarlar. Elbette bu kayganlık, bir evlilik ilişkisinin gerektirdiği doğallık ve gerçeklikle taban tabana zıttır.
“Affetmekse insan olma sürecinin temel taşıdır.Olanı biteni anladım,gerçekliği kabul ettim,insan sınırlılıklarını gördüm,her şeye hakim olmayacağımı ve bazı insanların erdem yoksunluğundan bazılarınınsa iyi niyetlerine rağmen becerememesi nedeniyle bana zarar verdiğini gördüm demektir.Ben yoluma devam ediyorum ve bana zarar vereni,beni inciteni geçmişte bırakıyorum diyebilmektir.
Affetmek ;acıyı,öfkeyi hissedip neden yaşadığını analiz edebilmektir.
Affetmek;karşındakinin de insan olduğunu,insana dair her türlü tuhaflıkla ,acizlikle,hırçınlıkla,eksiklikle muhattap olabileceğini
kabul etmektir.ilişkilerin,kazançlar kadar kayıplar verdireceğini ve varlığımıza yaklaşan herkesin eklemeler,çıkarmalar yapabileceğini bilmektir.Affetmek kendine güvenmektir.Gidene veda edebilmektir”