(...) Zaman içinde doktorun anlamamaya başladığını kabul etmesi terapötik açıdan da çok önemlidir, çünkü sürekli anlaşılıyor olmak hasta için dayanılmaz bir duygudur. Bu şekilde doktorun gizemli güçlerine fazlasıyla güvenmeye başlar ve doktor da kendi profesyonel kibrine yenilerek hasta için tehlikeli bir tuzak hazırlamış olur. Doktorun kendine güveni ve "derin" anlayış yeteneğine sığınan hasta bütün gerçeklik algılarını yitirir, inatçı bir aktarım içine girer ve iyileşme gecikir.