Moledro
@Astrophe
27 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Pek çok insan için yaşam bundan ibarettir. İnsanlar isterler, ne istediklerini bilirler ve bunun için çabalarlar. Yeterli miktar başarı onları ümitsizlikten, yeterli miktar başarısızlık ise can sıkıntısı ve bunun sonuçlarından korur.
Sayfa 473
Reklam
İyi özelliklerimiz ve güçlü yanlarımız kadar, hatalarımız ve zayıf yanlarımızı kati bir surette idrak edip bunlara göre hedeflerimizi belirlediysek ve erişilmez olanları kabullendiysek; bu, hem tüm ızdırapların en acı olanından hem de kendi bireyselliğimizi tanımayışımızın, yanlış kibrimizin ve bunlar kaynaklı küstahlığımızın kaçınılmaz sonucu olan kendimizden hoşnutsuzluğumuzdan, bireyselliğimizin müsaade ettiği derecede mümkün olan en kesin kaçınma yoludur. Kendini tanımanın bu keskin konusu için Ovidius'un sözleri mükemmel bir şekilde kullanılabilir: "Ruha en iyi yardım, yüreği dertlere sokup işkence eden bağları tamamen yok etmektir."
Sayfa 448
Başımıza gelen hiçbir kötülük, bunun önlenebilir olduğu koşulların düşüncesi kadar bize acı çektirmez. Dolayısıyla da olan biteni zorunluluk çerçevesinden değerlendirmek kadar sakinleşmemiz için etkili bir şey yoktur. Bu çerçevede tüm durumlar, istediği gibi hüküm süren bir kaderin elinde bir araç olarak ortaya çıkmaktadır ve bu nedenle de bizler başımıza gelen kötülüğü iç ve dış koşullar çatışmasının kaçınılmaz sonucu, yani "kader" olarak idrak ederiz.
Sayfa 447
Yine de şunu da söylemeden edemeyeceğim: Benim nazarımda iyimserlik, yüzeysel kafalarının meskeninde kelimelerin dışında hiçbir şey barındıramayan kişilerin boş lakırdısı değilse, bana sadece saçma değil aynı zamanda adice bir düşünme yolu olarak görünüyor. Adeta insanlığın dile gelmez ızdırapları ile acı acı dalga geçiliyor. Hiç kimse çıkıp da Hıristiyanlığın iyimserliğe yeğlenebilir olduğunu da söylemesin, zira İncil'de dünya ve şer neredeyse aynı anlamda kullanılıyor.
Sayfa 471