Moledro
@Astrophe
27 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Hem görünürde hem de gerçekte yenilgiden kaçmak için cesareti kırılmış olanların arasında çok yaygın olan bir oyunu benimsedi; son yargıdan sürekli olarak kurtulmak için yaptığı herhangi bir şeyi hiçbir zaman bitirmedi ve elinden geldiği kadar zamanını boşa harcadı.
Sayfa 154
Reklam
Özellikle Schopenhauer'ın da çok vurguladığı gibi pişmanlığın en derin hâli "Aman tanrım, ne yaptım ben!" ifadesinde değil, ondan daha radikal olan, "Aman tanrım, ben nasıl bir insanım!" ifadesinde, ya da hatta "Ben nasıl bir insanım ki böyle bir şeyi yapabildim!" ifadesinde ortaya çıkar.
Akıntıda yaşamının efendisi olduğunu sanırken aslında sadece suçlarından kaçmaktasın zira kendini akışa bırakıvermek senin kendine itiraf edemediğin gizli kaçış formülündür. Seni pişman edene gözlerini kapadıkça, gelişimini ketleyen zincirlere daha da çok bağlanmaktasın.
Çünkü insan insanı, hakkında bir yargıda bulunamadığı sürece sever, yüceltir; özlem, eksik tanımanın bir sonucudur.
Kusursuz uğruna didinen, mükemmelde dinlenmeye can atar; hiçlikse mükemmelin bir biçimi değil midir?
Reklam