Simurg
@Asuderk
Son birkaç aydır ilişkilerimin üzerine fazla düşünüyorum. 3 yıldır sürekli aynı kısır döngüde bulunduğumu farkettim. Ben kimseye bağlanamıyorum. Bunu son zamanlarda fark etmiş olmam çok üzücü. Şu zamana kadar hep karşımdaki insan o kişi değil diye avutmuşum kendimi. Karşıma gerçekten benim kafamda bir insan çıkarsa kendiliğinden gelişir her şey.. Ama öyle değilmiş. Bunu gerçekten bir gün oturup kendimi sorguladığımda farkettim. Evet gerçekten ne sorunum olduğunu düşündüm. Çünkü sorun kesinlikle bende. 2 haftalık bir flörtümle bitirme kararı verdiğim zaman dilimiydi o. İlk başta her şey çok güzeldi. Ben başlatmıştım her şeyi. Bu sefer gerçekten her şey güzel olacak umuduyla başlamıştım. Ama her ilişkiye başladığımda umarım bu kez ilerletebilirim çekincesi vardı yine içimde. Her şey mükemmel olmasına rağmen. Ve o his 1. Haftanın sonunda yine geldi. Bu sefer zorladım kendimi. Bunun bir bağlanma problemi olduğunun farkına varmaya başlamıştım çünkü. Bahsettiğim zaman dilimi tam o zamanlardı. Bunun üstüne gitmem gerektiğini düşündüm. En ufak şeyde kendi kendime ben şu an mutlu değilim ki demekten men ettim kendimi. Bir taraftan aşırı boğuluyordum. Büyük bir sorumluluk gibi geliyordu bana biriyle konuşmak. Bir yandan ilişkim yokken ne kadar çok ilişki istediğimi hatırlamaya çalışıp sadece psikolojik bir baskının kurbanı olduğuma kendimi ikna etmeye çalışıyordum ki tekrardan kurban gitmeyeyim. Ama yine o boğucu hisse katlanamayıp bitirdim. Sorgulama sürecim o flörtümle birlikte başladı. Benim sorunum ne? Birçok şey okudum, izledim. Onlardan biri de bu kitaptı. Gerçekten bu kitabın bana yardımcı olacağını düşündüm ama olmadı. Eğer kaygılı bağlanan biriyseniz yardımı dokunabileceğini söyleyebilirim. Ya da kendinizin çok farkında olan biri değilseniz sizi kendinizle çok iyi
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
KAHROLSUN KONFOR YAŞASIN KAOS
Vahşinin isyan ederken atması gereken slogan tam olarak buydu. Ben de bütün acılarımın tek bir doz somayla dinebileceği bir hayat istemezdim sanırım. İnsani duyuların kaybolması bizi biz olmaktan çıkarır. İnsan bazen de acı çekmek istiyor albayım. Mutluluğun tadına varmak için acı çekmek istiyor.
Yaklaşık 2-3 yıl önce İstanbul'da karşıma çıkan bütün sahafları altüst etmiştim bu kitabı bulmak için. Sonunda Kadıköy'de bir sahafta bulmuştum. Kitabı nerden gördüm de bu kadar istekliydim almaya onu da hatırlamıyorum. Almadan önce konusuna da çok hakim değildim. Beni kendine bu kadar çekmesindeki tek sebep Gazap Kuşu ve Alıç Ağacı arasındaki o küçük hikayeyi oluşturan derinlikli cümlelerdi.
Kitabı bitirdim tabi ki. Bu kadar peşine düştükten sonra yarıda bırakmak olmazdı. Ve çok sevdim. İllaki okuduğum daha edebi ve sürükleyici denebilecek kitaplar vardır ama nedense bu kitap beni farklı hissettiriyor. Kitabı ilk elime alıp okuduğum zamanları hatırlayınca da o zamanları özlüyorum. Uzaktan bakınca bir kitaba karşı hissedilen çok abartılı duygular olarak düşünülebilir ama gerçekten bende uyandırdığı his bu.
Kitap artık yayınlanmıyor bu arada. O yüzden bulması bu kadar zahmetli. Birkaç yıla da tamamen silinir artık sahaflardan. Çok üzücü böyle güzel bir eserin tarihin tozlu sayfalarına karışacak olması.
Bilinen ama kendisini hiç bilmeyen bir adam tarafından bilinmesi arzusunu hep içinde taşıyan bilinmeyen bir kadın..Bilinmeyen kadınımız, çocukluğunda daha yüzünü bile bilmediği bir adamı kafasında öyle bir yere taşımış ki artık ordan atması imkansız bir hale gelmiş. Belki de burada bir kız çocuğunun yıllar boyu süregelen, kadın olduğunda da peşini bırakmamış sevgi eksikliğini görüyoruz. Babasından karşılayamadığı sevgiyi daha önce hiç tanımadığı, hatta görmediği bir adama karşı olan hayranlığıyla açığa vuruyor. Adam zamanla görmeden ve onu hissedemeden yaşayamayacağını düşündüğü biri haline geliyor. Buna aşk der miyiz bilmiyorum. Apaçık bir saplantı diyebiliriz ama. Ve hastalık, yaşayanına koca bir tehlike.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,8bin okunma
Kitabı okudukça karakterlerin iç dünyasını daha şeffaf bir şekilde gördüm ve zamanla daha sürükleyici bir hâl almaya başladı. Roman okuyormuş hissiyatı ile birlikte Fransız ihtilali zamanlarında geçen çatışmalar hakkında da bilgi seviyemi attırdım keza kitaptan önce o dönem tarihine çok yüzeysel hâkim olduğumu farkettim. Bence kitaba başlamadan önce çok detaya inmemekle birlikte dönemin şartları hakkında biraz bilgi sahibi olmak sizi daha çok kitaba bağlı hissettirecektir.
Şunu da söylemeden edemeyeceğim, kitapta ilkel kalmış toplum tarafından giyotinin güzellemesi o kadar çok yapılmış ki o bölümleri okurken çok tiksindim. Özellikle giyotinin devre içi olduğu sıralarda örgü ören kadınlar..
SPOİLER İÇERİR
Uzun uzun karakter analizleri yapmayacağım ama kitabı bitirip elimden bıraktığım anda kafamda kalan, düşündüğüm tek karakter Sydney Carton oldu. Kitabın başında Darney ile olan benzerliklerini bir yere bağlanacağı hep aklımdaydı. Bir yerden sonra unutulduğunu düşünmeye başlasam da öyle bir yerde devreye girdi ki kitabın asıl kahramanı o imiş dedirtti bana. Kendini ne kadar kötü bir insan olarak tanımlasa da iyi bir insan olduğunu düşünen insanlardan çok daha iyi biri. Hiçbirimiz sevdiğimiz kişi mutlu olsun diye böyle bir fedakarlık yapmayız sanıyorum. Belki de bu yaptığıyla kitabın başından beri kendine taktığı beceriksiz ve kötü sıfatlarının ötesine geçmis olacaktı, ilk defa iyi hissedeceği bir şey yapacaktı. Ve bizim düşündüğümüz kadar fedakarlık isteyen bir şey değildi onun için. Kendisi de diyor zaten bunu. "Bu, hayatımda şimdiye kadar yaptığım en ama en güzel şey ve şimdi hayatımda hiç tatmadığım kadar büyük bir huzurla istirahat etmeye gidiyorum."
