“İnsan, öleceğini bilen tek canlı olduğu gibi, yalnızlığının bilincinde olan tek varlıktı ve ömrü tıpkı ölümü inkâr etmeye çalışmak gibi yalnızlığını inkâr etmeye çalışmakla geçiyordu.
Beni bulamazsan üzülme
Eşyalarımı bulacaksın
Kestiğim taşları, açtığım yolları
İşlediğim heykelleri bulacaksın
Ve göreceksin ki binlerce yıl öteden
Parmak izlerimiz değecek birbirine
Farkında olmayarak düşüncelerimi sollayan vücudum, yazın giyilen bahar paltosu gibi durduk yere rahatsızlık veriyor gibiydi. Öyle ki elimden gelse onu üzerimden çıkarıp bir kenara atmak istiyordum.