benim Özellikle nefret ettiğim bir türlü insan vardır. daha yüksek bir amaç, evrensel bir amaç arayanlar. ne için yaşayacaklarını bilemeyenler. 'kendimizi bulmalıyız' diye inleyip Duranlar, her tarafa her tarafta herkesten duyarsın bunu. yüzyılımızın tipik zırvası oldu artık. Açtığın her kitapta var. salyası akan her kişinin itirafında var. bunu itiraf etmek Soylu bir şey sayılıyor. Oysa Bence en acı verici şey bu olmalı.
Çocukluğunuzda, çevrenizde şişko bir yeteneksizlikten başka bir şey göremediğiniz zamanlarda, içinizden avaz avaz bağırmak gelir miydi? Pek çok şey yapılabileceğini, hepsinin de iyi yapılabileceğini bildiğiniz, ama yapacak gücünüz olmadığı için? Çevrenizdeki boş kafaları patlatamadığınız için? Emir almak zorunda kaldığınız için, ki o da yeterince kötü, ama sizden çok aşağıda kimselerden emir almak zorunda kaldığınız için! Bunu hiç hissettiniz mi?”