Kanunların kaygısı birtakım yurttaşlara ötekilerden üstün bir mutluluk sağlamak değil, yurttaşları ya inandırarak, ya zorlayarak birleştirmek, her birine toplum içinde görebileceği iş payını aldırmak, böylece bütün toplumu birden mutluluğa götürmektir. Devlet seçkin yurttaşlar yetiştirmeye uğraşıyorsa, bu onların keyiflerince yaşayıp, dilediklerini yapmaları için değil, devlet düzenini sağlamlaştırmaya yardım etmeleri içindir.
Ama, kanunların ve toplumun Koruyucuları olanlar, koruyucu olmadan koruyucu gibi geçinirlerse, devlet çöktü demektir. Bütün toplumun kaderi onların keyfine kalır. Biz toplum için gerçek koruyucular, ona hiçbir kötülük etmeyecek koruyucular istiyoruz.