Yalnızlık boşluğa arkadaştı. Herkes
kendisiyle dolduruyordu anlamsızlığın yarattığı boşluğu ya da tersi, boşluğun yarattığı anlamsızlığı, her neyse işte.
Bir cümle olabilir miydi bir hayatı
değerli kılan.Yoksa, tek cümleye sığdırılmış hayat çok mu
boştu? Hayatın nesi doğruydu, nesi yanlış? Ya da bu türden
soruları sormak doğru muydu?