lafimagücenme
@Atayevski
avukat
İzmir
Giresun, 1998
84 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
“Batı, Hristiyan kaldığı sürece, kutsal kitaplar yeryüzüyle gökyüzü arasında aracılık etmiştir. Başkaldırının her yalnız çığlığına karşılık olarak en büyük acının görüntüsü sunuluyordu. Bu acıyı İsa da çektiğine, hem de isteyerek çektiğine göre, hiçbir acı haksız değildi artık, her sızı gerekliydi. Bir anlamda Hristiyanlığın acı sezgisi ve insan yüreği konusundaki haklı karamsarlığı, GENELLEŞMİŞ ADALETSİZLİĞİN insan için ADALET KADAR DOYURUCU OLUŞUNDANDIR. Suçsuzluğun uzun ve evrensel acısını suçsuz bir tanrının kurbanlığı haklı çıkarabilirdi ancak. Gökyüzünden yeryüzüne dek her şey acıya terk edilmişse, garip bir mutluluk umudu var demektir.”
“Dostoyevski’ye, Nietzsche’ye dek, başkaldırı yalnızca acımasız ve aklına eseni yapan bir tanrıya, hiçbir inandırıcı neden olmadan, Habil’in kurban edilmesini Kabil’inkine yeğ tutan, böylelikle de ilk cinayete yol açan tanrıya yönelir. Dostoyevski düşte, Nietzsche ise gerçekte, başkaldırmış düşüncenin alanını ölçüsüzce genişletecekler, sevgi tanrısından da hesap soracaklardır. Nietzsche, Tanrı’yı ÇAĞDAŞLARININ RUHUNDA ölmüş sayacaktır. Bundan sonra, öncüsü Stirner gibi, yüzyılın düşüncesinde aktöre görünüşleri altında oyalanan Tanrı görüntüsüne saldıracaktır. Ama onlara gelininceye dek, örneğin inançsız düşünce, İsa’nın tarihini (Sade’ın deyimiyle, ‘bu dümdüz romanı’) yadsımak ve yadsımalarında bile korkunç tanrı geleceğini sürdürmekle yetinmiştir.”
“Basilideides’e göre, din kurbanları, hatta İsa, acı çektikleri için günah işlemişlerdir. Garip ama acıdaki haksızlığı kaldırma ereğini güden bir düşünce. Din filozofları en güçlü ve saymaca yargılamanın yerini, insana bütün şansları bırakan yetişime, yani bir Helen kavramına vermek istemişlerdir yalnız. İkinci kuşak filozoflarında gördüğümüz tarikat bolluğu Helen düşüncesinin Hıristiyan evrenini erişilir kılmak ve Helenciliğin kötülüklerin en kötüsü saydığı bir başkaldırının nedenlerini ortadan kaldırma yolundaki çeşitli ve ateşli çabalarını çok iyi belirtir. Ama kilise bu çabayı suçlamış, suçlamakla da BAŞKALDIRMIŞLARI ÇOĞALTMIŞTIR.”
“Başkaldırı kişisel tanrıdan kişisel olarak hesap sorabilir. O egemenliğini sürdürmeye başlar başlamaz, başkaldırı en azgın kararlılığıyla dikilir, kesin hayırı çıkarır ağzından. Bugün yaşadığımız biçimiyle başkaldırının tarihi, Prometheus’un öğrencilerinden çok, Kabil’in çocuklarının başkaldırısıdır. Bu bakımdan, her şeyden önce Tevrat hız verecektir başkaldırıcı güce. Buna karşılık, Pascal gibi, başkaldırmış us yolunu tamamlayınca, İbrahim’in, İshak’ın ve Yakub’un Tanrısı’na boyun eğmek gerekecektir. En çok kuşkuyu duyan ruh, en büyük yazgıcılığa sarılacaktır.”
“Lucretius için dindarlık, ‘her şeye hiçbir şeyin bulandırmadığı bir düşünceyle bakabilmek’tir kuşkusuz. Lucretius, öteki dünyadaki cezalardan korkanları alaya alırsa da Epikuros gibi savunucu bir başkaldırının atılımı içinde değil, saldırgan bir uslamlamayla yapar bunu: İyiliğin ödüllendirilmediğini daha şimdiden, yeterince gördüğümüze göre, kötülüğün cezalandırılacağını nasıl söyleyebiliriz?”