Şimdi evrimin benim klasik ve kendi kendini gerçekleştiren olumlu döngüsü olarak kabul ettiğim yönünü kavrayabiliriz. Ağaçta uyumaktan yerde uyumaya geçişimiz diğer primatlara kıyasla daha bol REM uykusu almamızı sağladı ve bu bolluk bilişsel yaratıcılıkta, duygusal zekada ve dolayısıyla sosyal çok katmanlılıkta keskin bir artışa neden oldu. Bu, gittikçe yoğunlaşan, kendi içinde bağlantılı beyinlerimizle birleşerek daha gelişmiş günlük (gecelik) hayatta kalma stratejilerinin yolunu açtı. Beynin her geçen gün biraz daha gelişen duygusal ve yaratıcı devrelerini gün içinde ne kadar çok çalıştırdıysak talebi hiç bitmeyen bu sinir sistemlerine geceleri daha fazla REM uykusuyla bakım ve ayar yapma ihtiyacımız da o kadar arttı.