Harrari yine çok iyi bir kitap çıkarmış. Geleceğimiz hakkında karamsar bir tablo sunan, distopik bir kitap bence. Yazara katılmadığım noktalar olsa da birçok yerde ortak düşünüyoruz.
Önceden hasta insanlar iyileştiriliyordu, sağlık sektörü bunun için vardı. Artık sağlıklı insanlar daha "iyi" daha "performanslı" daha "üstün" olmak için bıçak altına yatıyor.
Gelir adaletsizliği günden güne artarken, zenginlerin elinde sonsuz kaynak varken yarın öbür gün ölümsüzlüğü bulmayacaklarına emin olabilir misiniz?
En acı kısım ise yapay zekanın günden güne yaşamımıza ortak olması. Yapay zeka dünyayı ele geçirecek demiyorum ama artık ipleri eline almaya başladı bence. Karar alma mekanizmamızı hırsı, motivasyonu, yanlı düşüncesi olmayan yapay zekaya bırakmaya, daha da kötüsü yapay zekayı otorite olarak görmeye başlamadık mı?
Dışarı çıkacağım, şunu mu giyeyim bunu mu? Bu pantolonun üstüne ne renk gömlek almalıyım? Şu kadar bütçem var, bana şu bütçe aralığında en iyi suv arabayı öner. İngilizce öğrenirken ne yapmam gerekir? Paralel park yapmam için bana tüyo ver. Arkadaşımla xx konuda tartıştık. Sence ben mi haklıyım o mu?
gibi gibi... Chat gpt'yi, gemini'yı otorite olarak görmeye başladık. Her söylediğini doğru kabul ediyoruz.
Herhangi bir olayda yapay zeka ile farklı düşündünüz ve kendi bildiğinizi yaptınız; yapay zeka haklı çıktı diyelim.
Bu 2 olur, 3 olur; 4. olayda yapay zekanın haksız olduğunu düşünseniz bile karar verme aşamasında ikilemde kalabilirsiniz. Bu da bence işin distopik kısmı.
Velhasıl oldukça beğendiğim bir kitap oldu, öneririm.