Ben bu kalbime sarınacağım. Ben bu kalbi temiz tutacağım. İnsanların akıl ile olmaz dediklerine gönlüm ile hoş geleceğim. Temiz tutacağım ve temize varacağım. Metropollerin sağanağında salavatlar ile yerleri temizleyen temizlik görevlisinin aşkına sığınacağım. Geceleri ağlayan yitirmişlerin gönlünü mesken bileceğim. Bunu bir karşılık olmaksızın yapacağım. Güzeli düşleyeceğim güzel ile düşüneceğim.
Evet insan, nihayetsiz şeylere muhtaç olduğu halde, sermayesi hiç hükmünde… Hem nihayetsiz musibetlere maruz olduğu halde, iktidarı hiç hükmünde bir şey…
İnsanın kalbine saplanınca bu "hiç" olma duygusu kendini hiçbir şeye değer görmüyor. Sonra herkesin hayatında bir yük olduğunu anlıyorsun. Pişman oluyorsun anlattıklarından. Büyük ihtimalle şu yazdığından da... Sonra kendini bir yere koyamıyorsun. İki damla yaşla can emanetinde boğuluyorsun. Ben yüzme bilmiyorum.