Su
@AvatarKorra
Some things are always vague, darling.
285 kütüphaneci puanı
203 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
O kadar doldum ki bu kitapla, ne bir alıntı ekleyebiliyorum başka, ne de kitap okuyasım var bir başka. Fingersmith, hey yavrum hey! Ne güzel önyargılarla başlayacaktım, meşhur kitap (Türkiye'de değil), sıradan kitap, hoşça okunur, laylaylom vakit geçirilir diye. Hiç de öyle değilmiş. Bir kere Waters'ı ilk okuyuşum, diline, dili kullanma yeteneğine hayran kaldım. Çevrileri bilemeyeceğim ama kadının harika bir mizah anlayışı varmış. Kıkırdaya kıkırdaya okudum çoğu yerini. Kendisine bir röportajında "hangi kitabınızla hatırlanmak istersiniz?" diye sorduklarında Fingersmith demiş, eğlenceli olduğu için. Diğer kitaplarını henüz okumadım ama eminim ben de bununla hatırlayacağım. İnsan ağladığı kitapları unutmamalı. Bence bu kitapla ben, dünyada yazılmış/yazılabilecek en güzel sahneyi de okumuş oldum (bkz. you pearl). Artık kimse kıramaz beni!* Mizahtan nereye geldim. Evet, öyle enteresan bir kitap işte bu. Meraktı heyecandı derken bir yandan da deşiyor insanı. Yani, en azından beni. Midemde koca bir delikle, oturuyorum şimdi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Carol...Carol...Edebiyat
*Spoilerimsi bir şeyler olabilir*
Mutlu sonla bitmesine rağmen neden sevinemiyorum acaba. Filminde de, kitabında da aynı his. Sona erince, içim burulmaya başlıyor. Bu herhalde güzel olan bir şeyin bitmesiyle ilgili daha çok. Yoksa tatsız sonlara özlem duyduğumdan olmasa gerek.
Carol -veya Tuzun Bedeli-...asla tarafsız, yalnız edebi açıdan yaklaşamayacağım bir eser olduğu için çok zor yazmak. Edebiyat da çok bildiğimden değil de, tarafsız olamayacağımı söylemek istiyorum. İngilizcesi "tenderness" olup da düzgünce bir türkçe karşılığı olmayan, "duyarlılık, hassasiyet" vs diye çevrile(meye)n kelimenin tam karşılığı olarak görüyorum ben bu eseri. Tek kelimeyle anlatsam, tenderness derim. Kitabın içinde geçen o kısa birkaç cümle mesela, bence kitabı muazzam yapan şeyler onlar; yani içindeki "tenderness". Bu yüzden herkese hitap etmiyordur bence, zaten bazı şeyler anlaşılmaz ve gizemli olmalı...herkes için değil yani.
Bana öyle geliyor ki, bir tık daha fazlası var Carol'da. Aşk romanı deyip geçilemeyecek bir yanı, koca bir ağırlığı var. 1951'de yazılmış olan bu kitabı özel kılan şey mutlu sonla bitiyor olması, çünkü bu bir ilkmiş. Bu kitaptan önce yazılan tüm Amerikan romanlarında homoseksüel ilişki yaşayan karakterler ya ölüyormuş ya intihar ediyormuş ya da hetoroseksüel hayata dönüyormuş. Patricia Highsmith, biraz cesaretle bunu değiştirmeye karar vermiş. Herneyse buradan, güçlü karakterlere de geçeceğim...özellikle Carol'un hayatta kendini konumlandırışı, hukuk karşısındaki eli kolu bağlı oluşunu adeta bir onur meselesi haline getirip kendinden ödün vermeden (tartışılır) onun karşısına dimdik dikilişi gibi. Bence Carol oldukça etkilenilesi bir karakter. Etkilenmek için değil ama Therese de fena sayılmaz aslında, kafasının içi çorba gibi. Bizden biri yani. Ama güçlü
Nezihe Meriç, Cumhuriyet döneminin ilk kadın öykücülerinden biri imiş; çağdaş Türk hikayeciliğinin öncülerinden. Hatta bazıları onu modern öykücülüğün ilk kadın yazarı olarak kabul etmekte. Buna rağmen neden pek fazla bilinmediğini merak ediyorum doğrusu.
Bu kitapta yer alan "Bozbulanık" ve "Topal Koşma" bölümleri 50'li yıllarda; "Menekşeli Bilinç" ise 60'lı yıllarda yazılmış hikayelerden oluşmakta. Meriç’in hikayeleri yazarın kendisinin de belirttiği gibi; “kadınların yaşama katılışlarının ayrı oluşundan çıkan ayrıntıları” yakalaması bakımından önem taşır. Odağı kadın; toplumdaki yeriyle, iç çatışmalarıyla, erkek egemen geleneksel yapının içinde sıkışmışlığıyla, isyanlarıyla, kabullenişleriyle.
Türk kadını, Nezihe Meriç'le tanınır diyorum ve bu bahsi kapatıyorum.
Limon kokulu, yağmurlu kadın
Böyle bir kitaba ancak Lale Müldür'ün kendisi hakkıyla inceleme yazabilir bence. Bunu bir inceleme değil de, daha çok kitapla ilgili içdöküş olarak düşünürsem belki daha rahat edeceğim.
Edip Cansever'den daha fazla beğenebileceğim bir şair olması ihtimalini bile düşünemiyordum yakın zamana kadar. Böyle bir şey mümkün değil çünkü dünyanın en güzel şiiri yerçekimli karanfildir-o kadar! Değilmiş. Peki hangisiymiş? Ben de bilmiyorum. Bir tane olamaz ama, onu anladım. Bazen biri olur, bazen de öteki. Bazen de bir mısra, tüm bir şiirden daha tamam olur, en güzeli odur.
Lale Müldür'ün kelimeleri...başka bir şey gibi değil hiç. Ben ilk önce, "yağmur kalan kadınlar"ını tanıdım onun. "her şeye rağmen... yağmur kalan kadınlar". Yağmuru görüşünde, aradığımı bilmediğim bir şey buldum. Bir insan ancak bu kadar güzel olabilir. Bu kadar güzel yazabilmek için, bir o kadar da güzel olmak gerekir çünkü.
Lale Müldür şiirini basit bir "güzel" ile geçiştirecek değilim. Fakat kelimelerimi bulmak çok zor. Yalnız bir kitap seç, hayatın boyunca bir başkasını okuyamazsın deseler, bunu seçerim. Biri dese ki Lale Müldür şiiridir benim kalbim; hiç düşünmeden benimkini de çıkartıp yanına koyarım.
Kendi şiiri Destina'nın anlamını 25 sene sonra kavradığını yazmış bir başka kitabında. Ne kadar da manidar. Bitirilmiyor bu kitap. Hem, bir tane daha var bunun gibi, Apokalips/Amonyak. Sonra o da bitmiyor. Hala hayatta olduğuna göre, belki yenisi de gelir-bir umut. O da bitmez daha sonra. Belki.
Her şey bir yana, muazzam bir birikimi var; hayat boyu okusam, okuya okuya küflensem bile tırnağı olamam gibi bir his uyandırıyor insanda. Yabancı dilde alıntılar veya tamlamalar, cümleler kullanıyor ayrıca, tam yerinde. Dili bilmeyenler için rahatsız edici bir durum olabilse de, herhangi bir yabancı dile hakim
Şiddet, zorbalık ve baskıya karşı büyüyen bir öfke ve korkuyla geçirilen ilkokul yılları, sekiz yaşında babasını kaybetmesi, geçim sıkıntısı, yatılı okul, annesinin ölümü derken edebiyatın ve şiirin içinde bir uyanış, bir direniş... Nazım Hikmet'in önce şiirleriyle daha sonra kendisiyle tanışmış ve onu gençliğinin yol göstericisi olarak kabul etmiş. Şiirlerinde esen havanın rengi de Nazım, kokusu da Nazım olmuş bence bu yüzden. Aynı insan sevgisi, kardeşlik, dostluk; halka, memlekete inanç ve düşkünlük; yaşama bağlılık, tükenmeyen bir umut, daha güzel bir dünya özlemi...
