Eğer bir çocuk, safsa elbet, bütün masumluğuyla bir fahişeye tapabilir. Ama kadının bir sürtük olduğunu, kendi yaptığı şeyinse kendi saflığını yansıtmaya yarayan bir yanılsamayı yaşamak olduğunu fark ettikten sonra bu kadını aynı biçimde sevmeyi sürdürebilir mi? Sürdürebilse kim bilir ne olağanüstü bir şey olurdu bu, öyle değil mi? Kendi ülkünü eline almak ve dünyayı ona göre değiştirmek. Olağanüstü bir güç olmaz mıydı bu? Yaşamın gizli anahtarını avucunda tutmak gibi bir şey olurdu, değil mi?