Aybala Doruk
@Aybala1
8 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Dark romance diye aldım ama hayal kırıklığı. İlk sayfalar gizem ve gerilimle akıyor gibi ama sonra aynı döngüye giriyor: uzatılmış geçmiş sahneleri, tekrar eden duygusal çekişmeler, yeni bir şey yok. Karakterler derinliksiz, Uygar’ın karanlığı ve Meira’nın hafıza kaybı zorlama hissettiriyor. Tempo düşüyor, 600+ sayfa gereksiz uzatılmış gibi. Gerilim vaat ediliyor ama yavan kalıyor. Tavsiye etmiyorum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Söyleme Bilmesinler'i bitirdim, Şermin Yaşar'ın ilk romanı ama resmen içimi sıktı çıkardı. Dışarıdan bakınca sıkı sıkıya bağlı gibi duran bir ailenin sırlarını, yalanlarını tek tek çözüyor. Her karakter kendi ağzıyla anlatıyor, "Aslında ne oldu?" diye soruyor sanki.
Aile bağları, kardeşlik, aşk, suskunluk... Hepsi yalanmış gibi çıkıyor ortaya. Okurken hem "Vay be, ne kadar gizli şey varmış" dedim hem de üzüldüm. Sade ama çok güçlü bir dil, okuyanı bırakmıyor.
Kısa ama derin, düşündürücü. Aile sırları olan herkes okumalı bence.
Kırmızı Pazartesi'yi bitirdim, kısa ama inanılmaz etkileyici! Gabriel García Márquez, herkesin önceden bildiği bir cinayeti anlatıyor. Kasaba halkı haberdar, ama kimse durdurmuyor. Töre, onur, suskunluk... Hepsi birleşip trajediyi kaçınılmaz yapıyor.
Márquez gazeteci gibi, tanık ifadeleriyle olayı parçalara ayırıyor; okurken "Neden bir şey yapmadılar?" diye içinden isyan ediyorsun. Toplumun kolektif suçluluğunu, kaderle kayıtsızlığın birleşimini çok iyi sorgulatıyor.
Kısa olmasına rağmen derin, düşündürücü ve biraz öfkeli hissettiriyor. Namus cinayetlerini, sessiz kalmayı eleştiren güçlü bir kitap.
Uçurtmayı Vurmasınlar'ı bitirdim ve hala içimde bir burukluk, bir sıcaklık karışımı var. Feride Çiçekoğlu'nun kaleminden çıkan bu kitap, küçük Barış'ın gözünden anlatılıyor ve resmen yüreğime dokundu.
Beş yaşında bir çocuk düşünün; annesiyle birlikte hapishanede büyüyor, gökyüzü onun için daracık bir dikdörtgen, yıldızları hiç görmemiş, pasta nedir bilmiyor. Ama o küçücük kalbiyle etrafındaki herkesi, her şeyi sorguluyor. En çok da İnci ablasıyla olan bağı beni bitirdi. O masum merakı, o saf sevgisi... Gökyüzünde uçan bir uçurtmayı görünce yaşadığı heyecan, sonra "O uçurtmaları vurmasınlar İnci" demesi... Off, o cümle içimi parçaladı resmen.
Kitap hem hüzünlü hem umut dolu. Duvarların ardında bile sevginin, dostluğun nasıl filizlendiğini gösteriyor. Renklerden korkanlar uçurtmayı vuruyor ama Barış'ın hayalleri vurulmuyor, o hep orada kalıyor. Yazarın kendi yaşadıklarından esinlendiği belli, o yüzden her satır çok gerçek, çok içten.
Benim için bu kitap sadece bir hikaye değil; özgürlüğün ne kadar kıymetli olduğunu fark etmemi sağladı.Gözlerim doldu ama aynı zamanda içim ısındı. Uçurtmayı vurmasınlar, çocuklar özgürce uçurtma uçurabilsin diye...
