İnsanı asıl üzen veya sevindiren,ona lezzet veya acı veren şey, yaptığı kiyaslardir.her güzel daha güzeline nazar edildiği zaman çirkin, her mutluluk daha büyüğüyle kiyaslandigi zaman mutsuzluk olur.
"Anneden öğrendiğinle yetinme çocuğum,Turkceni geliştir.Dilimiz öylesine güzel ki durgun gollerimizce Duru,akarsularimizca coşkulu ...Ne var ki çocuğum güzellik de bakım ister,önce türkülerimizi öğren,seni büyüten ninnilerimizi belle, gidenlere yakılan agitlari...Her sözün en güzeli turkcemizde diline takılanları ayıkla,yabancı sözcükleri at...Bak devrim ne güzel, Barış ne güzel, dayanışma, özgürlük...Hele bağımsızlık...En güzeli sevgi, sev Turkceni çocuğum, dilini sevenleri sev." diyordu Rıfat Ilgaz.
Yola çıkarken yanıma ne almamı istersin?
Bir kadinin neye ihtiyacı olursa onu al!
Cenevize hizmali gitmem daha uygun olmaz mı?
Cenevize gelmiyorsun İskenderiye ye gidiyorsun.
Sen öyle istiyorsan.. .
Ama sen de cenevizden sağ salim gelecegine söz ver!
Dönecek ve baharda sana düğün yapacağım!!