Ayfer Gallenkuş
@Ayferay
"O yol da fena değil" dedi Seungwoo. "Herhangi bir işi yapmayı deneyip beklenmedik bir keyif alabilirsin. Tesadüfen başladığın bir iş olmasına rağmen hayatının geri kalanında da onu yapmak istediğini fark edebilirsin. Denemeden önce asla bilemezsin. O yüzden ne yapmak istediğini şimdiden bulmaya çalışmak yerine böyle düşün. Ne tür bir iş olursa olsun, başladığın zaman öncelikle tüm içtenliğinle yap, bu daha önemli. Yüreğini ortaya koyarak ufak deneyimler biriktirmek daha mühim."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hayat, tek bir olayı ele alarak değerlendirilemeyecek kadar karmaşık ve kapsamlıydı. Sevdiğiniz işi yaparken mutsuz olabilir, sevmediğiniz işi yaparken önünüze çıkan başka bir fırsatla mutsuzluğu yenebilirdiniz. Yaşam çözümü zor ve çok yönlüydü. İş, yaşamın merkezinde epey önemli bir rol oynasa da, yaşamın içindeki mutluluk ve mutsuzluktan sorumlu değildi.
"Sevdiğini işi yapınca mutlu olmak... Mümkün... Mutlaka öyle insanlar vardır. Fakat bazı insanlar iyi oldukları işi yaptıklarında mutlu olur."
"Kişisine göre mi demek istiyorsunuz? diye sordu Minchul, tekrar kaşlarını çatarak. "Sevdiği işi yapan herkes mutlu değil. Keyif aldığın işi güzel bir ortamda yaptığını düşün. Belki de ortamın daha önemli olduğu söylenebilir. Sevdiğin işi keyifle yapabileceğin bir ortama sahip değilsen, sevdiğin iş vazgeçmek istediğin bir işe dönüşür. O yüzden 'Öncelikle sevdiğin işi bul, o zaman mutlaka mutlu olacaksın' söylemi herkes için geçerli olmayabilir. Hatta bana kalırsa fazla naif bir düşünce."
"Yalnız, neden fikriniz değişti? Aristo'nun bahsettiği mutluluk fikrinden neden uzaklaştınız?"
"Mutlu olamadığım için" dedi Youngju. "Hayatım boyunca tüm gücümü ortaya koyarak elde ettiğim başarı fikri güzeldi; ama sonraları şunu fark ettim, Aristo'nun sözünü ettiği mutluluk, bir ömrün son anı uğruna tüm yaşamımızı ipotek etmekten farksız değildi. Son anlarımızda bir kereliğine mutlu olmak adına tüm hayatımızı çabalayarak, perperişan geçirmemiz gerektiği anlamına geliyordu. Böyle düşününce mutluluk denen şey korkunç bir hal aldı. Tüm hayatımı tek bir başarıya adamanın son derece beyhude olacağını hissettim. Dolayısıyla artık mutluluğun değil, mutluluk hissiyatının peşinde giderek yaşamaya karar verdim."
"Aristo mutluluk ve mutluluk hissiyatını birbirinden ayırır. Onun kastettiği mutluluk yaşam boyunca elde edilen başarılardır. Ressam olmaya karar veren bir kişinin hayatı boyunca üstün bir ressama dönüşebilmek adına cabalaması gerektiğini, bu sekilde büyük bir ressam olan kişinin mutlu bir yaşam süreceğini savunuyor. Eskiden bu fikir hoşuma gitmişti. Duygu dediğimiz şey değişime uğrar, dolayısıyla aynı durum için bugün mutlu olurken ertesi gün mutsuz olabiliriz. Mesela bugün ayva çayı içerken ne kadar mutlu hissedersek hissedelim, yarın yine ayva çayı içerken hiçbir keyif alamayabiliriz. Bu tür bir mutluluk cezp edici değildi. Bu yüzden, mutluluğumuzu yaşamımızdaki başarılar kararlaştırıyorsa, bu fikri hayata geçirmenin denemeye değer olabileceğini düşünmüştüm. Çabalamak konusunda kendime güveniyordum, o zamanlar bile."